EEN GITAARSPELENDE STOKSTAART ONDER MIJN RAAM!

Verdomd als het niet waar is, er staat een gitaarspelende stokstaart onder mijn slaapkamerraam.
Eerst denk ik nog, wat doet dat beest hier in het holst van de nacht. Let wel, ik denk NIET: ”Jezus, dat kan helemaal niet, een gitaarspelende stokstaart.” Nee, ik ben mij, hangend uit het raam, in mijn nagenoeg blote reet, doodleuk aan het afvragen wat dat beest hier doet!

Dat is toch raar? Je zou toch verwachten, wanneer je om klokslag twee uur een stokstaart onder je raam gewaar wordt, dat je dan van angst en afgrijzen je bed zou induiken, de dekens over de kop trekken en denken; morgen maar eens iets minder alcoholische versnaperingen nuttigen.
Dat doe ik allemaal niet. Ik kijk en probeer hem te plaatsen. Eerst denk ik nog dat het Frans Bauer is want daar lijkt hij in de verte wel op. Daarna Vader Abraham want zijn spel klinkt even vals. Als ik beter kijk zie ik dat hij iets bekends heeft.
Ik meen dat ik hem eerder gezien heb bij de HEMA.

Daar stond hij op het punt, stickers te plakken op een nieuw binnen gekomen serie Mickey Mouse bekers. Ik herinner mij nog dat ik toen op de afdeling steunkousen stond te zoeken naar een veterkorset voor mijn slecht ter been zijnde overbuurvrouw met staar in haar neusgaten.
Dat laatste is niet zo gek als je bedenkt dat ze altijd met haar neus kijkt.
Zelf zat die buurvrouw buiten in haar scootmobiel te wachten omdat ze met dat mobiel de HEMA niet in kon. Ze probeerde het nog wel in eerste instantie, maar nadat eerst het zijpaneel van de draaideur afbrak en na de tweede poging een toegesnelde bedrijfslijder bijna onthoofd werd, gaf ze ontmoedigd de pijp aan Maarten die deze overigens in dank accepteerde.

Daar stond ik dus met een diarree- kleurig veterkorset in mijn handen, terwijl buiten een tumult losbrak alsof er een scootmobiel werd gelanceerd, toen ik die stokstaart een doos Mickey Mouse bekers zag open trekken. Zodra hij die tering Mouse op die bekers zag staan begon hij wild met die bekers om zich heen te gooien. Zoiets zie je niet vaak kan ik je melden. Ik heb het één keer eerder gezien, in de jaren zestig bij een optreden van het Deense 12-jarige duo Jan&Kjeld, toen een dik jochie van tien zijn slipje naar de boys gooide. Daar stond ook zo’n Mickey Mouse kop op.

Achteraf bleek het geen jochie van tien te zijn maar de toen nog jonge Patricia Paay die daarna, middels honderden botox-behandelingen en maagverkleiningen, een gunstiger toekomstbeeld trachtte te creëren. Nou, we kennen allemaal het resultaat. Overigens bleek ze toen al helemaal uit haar plaat te gaan voor toyboys, maar dat terzijde.

‘Lukt het,’vraag ik aan de stokstaart.’
‘Ik mag niet knagen,’grijnst hij.
‘Als ik je een tientje geef, rot je dan op?,’ probeer ik het valse gitaargepingel te overschreeuwen.
De stokstaart stokt even: ’luister, lul, dit nummer wat ik nu zing heb ik zelf geschreven, ja! En de rest heb ik getypt. Dus beledig mij niet, je weet wat ik met die Mouse bekers deed..’
Hij kijkt mij afwachtend aan; ’Luister mislukte marmot, weet jij het verschil tussen een ui en jouw gitaar?,’vraag ik vriendelijk.
‘Nee,’ zegt hij
‘Ik ga huilen als ik een ui doormidden snijd, maar als ik jouw gitaar doorsnijdt, ga ik lachen.
Hij gooit de gitaar naar boven. Er staat een Mickey Mouse kop op. En het stinkt naar ui.

Tijd voor koffie. Liters koffie….

Advertenties

51 thoughts on “EEN GITAARSPELENDE STOKSTAART ONDER MIJN RAAM!

  1. Brengt een stokstaart je een serenade en dan ga je zo met haar om.
    Je had haar ook naar Jansen kunnen sturen omdat die de muziek nog meer waardeert dan jij.

  2. Misschien is het een ideetje om te minderen met die koffie? En over te stappen op iets van kruidenthee? Rooibos ofzo. O nee, dat komt uit Afrika. Of misschien een slecht idee. Word je weer herinnerd aan die kolere-stokstaart.

  3. mooi verhaal weeral!

    maar btw, heb nu al een paar keer serieuze verwijten en verwensingen gehoord aan het adres van Patricia Paay, wat is daarmee gebeurd misschien? ik was er vroeger nogal vurig fan van, als ik me juist herinner…

  4. Om welk merk paddothee ging het? Die wil ik namelijk ook wel eens proberen…Heb zelf van een Hema-bedrijflseider ook wel eens bijna een bedrijfslijder gemaakt; hij weigerde toe te geven dat de Jip en Janneke-wekkers van 10 euro nog maar twee weken daarvoor 10 gulden kostten. Je kon zelfs zien waar het oude prijsstickertje was weggekrast! Serieus.

  5. Ha Paco,

    Heb je een opdracht te veel aangenomen van dhr. Jansen?
    Zou een emmer water soms helpen. oma

    Gelukkig is de ingreep vandaag goed verlopen en Schatarina is gelukkig weer thuis. daar zijn we dankbaar voor, nu komt er een periode dat ze rustig aan moet doen. hartelijk dank voor je meeleven, heeft haar goed gedaan.

  6. Stokstaarten en valsch speelende gitaren: dé ingrediënten voor een ge-wel-di-ge zomerse barbekeu.
    Uitje erbij voor de smaak: en klaar is uw dis.

  7. BTW: jouw tijd klopt echt niet.
    Of leef je in een andere wereld?
    ( Dat laatste zal wel, ja. Geeft niks, ik ook momenteel. )

    Spakoini Notse!

  8. Ik ken wel een stokvis, maar had nog nooit van een stokstaart gehoord. Zéker geen gitaarspelende hihi. Wat een knap geschreven verhaal, heel surrealistisch!

  9. Liever een stokstaartje dan dat paay onder je raam op haar kutviool staat te spelen want dan zou je ook nog stankoverlast hebben gehad….

    Fijne dag!

  10. Als je met je blote reet voor het raam gaat hangen, dan heb je een beetje te veel gedronken en te diep in het glas gekeken vrees ik.

  11. Ik hoop dat mijn fantasie vannacht of morgenochtend niet zo met me op de loop gaat, ik zit nu heerlijk achter een glas Riesling….zonder bijeffecten naar ik verwacht…

  12. Ha, ik heb de koffie net op! Ik heb weer even tijd om rond te reizen in weblogland. Bijzondere verhalen kom ik tegen! Daar geniet ik van! Ik wens je een prettig weekend!

  13. Amice Paco, waarde heer.
    Geteisterd door mobielschreeuwers en dampende uienbroodjes in een coupé, moest ik direct denk aan uw blog. Op donderdag middagontmoette ik een cabaretier die ik natuurlijk even op de hoogte bracht van uw blog en mijn blog ( dat helaas nog te weinig volgers kent..dus hoe kom ik aan volgers)), doch dit terzijde.

    Ook ontmoette ik Peter Kapitein van http://www.opgevenisgeenoptie.nl en daar werd ik stil van. Leest u allen Alpe d’HuZes.

    Maar blijf de humor omarmen… zeiden Peter en ik tegen elkaar op donderdagmiddag 12 mei te Arnhem.

    Met relativerende groet,

    Uw nummer 22

  14. Vind t nog niet zo gek van een gitaarspelende stokstaart. Erger vind ik t dat ik nu voor de rest van de dag het beeld op mijn netvlies heb van Paco hangend uit zijn raam nagenoeg in zijn blote reet…. en bedankt! 😉

    xxx Kati

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s