Viral gaan!

viralViral gaan! Die term hoor ik steeds vaker. Ik krijg een jeuk-achtig gevoel, ergens bij de darmen, als ik die term hoor. En vooral van wat er staat voor die term.
Viral gaan betekent, in het kort: Wanneer bepaalde content, vaak een video, via You Tube zich in razend tempo als een inktvlek over het internet uitspreidt.
Lees Verder

3 reacties

Opgeslagen onder ALGEMEEN

BLIK OP

biIn het park staat een bankje. Zo’n bankje voor mensen die geen haast hebben. Die de tijd nemen even naar de bomen in bloei te kijken. Of naar de redelijk kale takken, zoals nu, in deze tijd. Niets voor mij, maar toch ga ik even zitten.
Naast de bank een vuilnisbak waar nooit iemand iets ingooit. Behalve in deze. De vuilnisbak is tot de rand gevuld met lege bierblikjes.
LEES VERDER

4 reacties

Opgeslagen onder ALGEMEEN

Zelhulpboeken

Zelfhulpboeken maken je narcistisch. Op een artikel met die aanhef stuitte ik van de week. Met de inhoud van het artikel ben ik het grotendeels wel eens.
LEES VERDER

2 reacties

Opgeslagen onder ALGEMEEN

RONDO

Zag van de week een soort voetbaltokshow. Rondo heet het. Uitgezonden door Ziggo.
Ik zie een kamer met een tafel waar omheen enkele heren die iets zinnigs proberen te zeggen over voetbal.
Dat lijkt mij een buitengewoon moeilijke, om maar niet te zeggen, onmogelijke opgave. Wat kan een mens in vredesnaam voor zinnigs over voetbal zeggen.

LEES VERDER

4 reacties

Opgeslagen onder ALGEMEEN

VOICE OF WEETIKVEEL

Terwijl ik vanmorgen ruim twee uur mocht luisteren naar een uitvoering op tv van het Brandenburg concerto no.1 in F major:I Allegro, door het Nederlands kamerorkest besef ik weer hoeveel mooie muziek wij eigenlijk ter beschikking hebben.
Heel wat anders dan het concert in C ongesteld waar ik nu naar zit te kijken. Iets wat Voice of Holland heet..En naar later blijkt, een talentenjacht zou moeten zijn.

lees verder

3 reacties

Opgeslagen onder ALGEMEEN

Vaccinerend om te zien

pacop2Zag bij tokkieshow Pauw twee pisnijdige moeders. Van die moeders die je in beelden van de  jaren zestig prominent en veelvuldig voorbij ziet komen. Gehuld in tuinbroek en mannenlaarzen. Standaard met een spandoek onder de arm, want in die tijd werd er om de vijf minuten ergens tegen geprotesteerd. Maakte niet uit waar tegen. Ze waren op voorhand al tegen.

De moeders bij Pauw hebben hun kinderen niet laten vaccineren. Niet tegen de bof, Roze Hond , pokken, mazelen en nog een handvol enge ziektes.

Er zit ook een man bij wiens dochters niet zijn ingeënt met het HPV-vaccin tegen baarmoederhalskanker. Deze man zegt verder niets. Daar krijgt hij ook de kans niet voor want de dolle mina’s anno 2016 eisen alle aandacht op.

Er zit ook nog een arts aan tafel. Voor alle zekerheid een vrouw want Pauw is ook niet gek, die weet nog vanuit de jaren zestig welk effect mannen hebben op dergelijke vrouwen.

Niet dat het veel helpt, want die vrouwelijke arts is van hetzelfde kaliber als de twee dolle mina’s aan tafel.

De dolle mina’s hebben heel internet afgestruind op; ‘redenen om je kind niet in te laten enten’

En ze hebben al die redenen uit hun hoofd geleerd. Ze worden zonder enige vorm van medische kennis of achtergrond, over het hoofd van de arts en over ons kijkers heen gekieperd. Of je een emmer stront over je heen krijgt.

Volgens de dolle mina’s zijn er allemaal bijwerkingen bij de vaccins. Teveel om hier allemaal op te schrijven. De arts schudt moedeloos haar hooft. ‘Allemaal onzin,’ zegt ze. Ze laat, uit zelfbehoud, het woord ‘hysterische’ tussen   ‘allemaal’ en  ‘onzin’ maar weg.

Toch is er wat te zeggen voor de argumenten van de dolle mina’s. Met name wat het HPV-vaccin betreft zijn er volgens onderzoek (zag ik op google) tienduizenden meisjes van rond de veertien jaar die last hebben van die bijwerkingen. slopende ziektes als zware vermoeidheid, spierpijn, hoofdpijn, duizeligheid krijgen ze gratis cadeau bij de inenting.

Los van de manier waarop die dolle mina het probleem de ether inslingeren vind ik het ook vaccinerend om te zien dat de medische wereld dit afdoet als hysterische onzin. En dat er geen duidelijk en onafhankelijk onderzoek plaatsvindt . Zoals in de jaren zestig normaal was. Toen Nederland nog geen corrupte bananenrepubliek was zoals nu.

Ik stel voor om een vaccin tegen de bijwerkingen van vaccins te ontwikkelen.

5 reacties

Opgeslagen onder ALGEMEEN

Sportboek van de vijfde colonne.Of zuipende, spuitende, slikkende en neukende jochies

vuilnisIn de wereld van het achtergebleven gebied, ook wel de wereld van de niet gehoorde mens genoemd,worden de laatste tijd veel sportboeken uitgebracht.

Ik noem er een handvol:

Gijp ……uit de wereld van ex-voetballer René van der Gijp

de wereld van GIjp…….deel twee over René van der Gijp

Kieft……….uit het leven van ex-voetballer Wim Kieft

Ik, Zlatan—uit het leven van voetballer Zlatan

Kraay….uit het leven van ex-voetballer Hans Kraay

Er zijn veel meer van dit soort boeken over het leven van sporters. En allemaal hebben ze met elkaar gemeen dat er meer dan honderdduizend exemplaren van verkocht worden.

In de wereld van de elite vinden ze dat niet leuk. Met name elitair schrijver Tommy Wieringa liet zich ooit bij de -waar anders- Wereld Draait Door, ontvallen dat hij het maar niks vond dat van der Gijp de NS Publieksprijs won met zijn boek.

Daar is, vanuit Wieringa’s point of view, wel wat voor te zeggen. Ik bedoel, als gearriveerd schrijver voor de elite is het best sneu dat  van der Gijp meer dan driehonderdduizend exemplaren verkocht. Dan steken de  negenhonderd exemplaren die Tommyboy verkoopt, daar toch wel schril bij af. En vreet je, uit nijd en jaloezie, je pen echt wel op.

Terug naar de sportboeken: geweldig voor de portemonnee van die sporters natuurlijk. En vooral voor de schrijvers van die boeken want sporters kunnen wel sporten maar niet schrijven. Boodschappenlijstjes lukt meestal nog wel maar verder moet je niet vragen.

Dus laten ze hun leven door een professionele schrijver op papier zetten.

Een sporter die dit allemaal zag gebeuren en dacht, als zij hun zakken kunnen vullen, kan ik dat ook, liet ook een boek schrijven. Het gaat hier om de ex-wielrenner Thomas Dekker.

Zijn nieuwe boek, mijn gevecht, geschreven door Thijs Zonneveld, gaat   nóg verder in schokkende teksten en liederlijke ontboezemingen dan alle andere sportboeken bij elkaar.

Schaamteloos vertelt Dekker over zijn drank en drugsmisbruik . En over zijn bezoeken aan de hoeren. En passant lapt hij er ook zijn voormalige collega’s bij ,maar het is voor een goed doel, namelijk Dekker’s zakken vullen, dus wat lult iedereen nou.  

Moeten wij hier iets van vinden?  Dat kan maar hoeft niet. Wij kunnen er wel wat van leren. Namelijk, dat de wereld van de niet gehoorde mens is gaan lezen. Iets wat buitengewoon uitzonderlijk is.

Vroeger las de niet gehoorde mens uitsluitend opiniebladen als Privé , Weekend, en Story.

Intussen heeft er een kleine revolutie in hun wereld plaatsgevonden door de uitvinding van het sportboek. Maar er is meer. Er wordt niet alleen gelezen in de wereld van de niet gehoorde mens maar er wordt massáál gelezen.Uitsluitend sportboeken uiteraard. En het liefst zo liederlijk mogelijk. Maar, het moet gezegd; er worden veel meer boeken verkocht dan in de wereld van de elite.

Kortom: Wij zagen het al in Amerika. En wij zien het nu ook in Nederland, kijkend naar de verkoopcijfers van boeken. De wereld van de niet gehoorde mens groeit. Ze zijn inmiddels van niet gehoorde mens gegroeid naar een niet te onderschatten , vijfde colonne, die in maart a.s. nog voor een grote verkiezing verrassing kan zorgen.

Maar wat leren wij het meest uit deze schokkende ontwikkeling: de sportboeken tonen aan dat de posters van sporters , die nu nog boven onze bedden hangen, in de vuilnisbak gegooid kunnen worden. Sporters ,in ieder geval voetballers en wielrenners,  blijken helemaal niet die sympathieke hardwerkende helden waar wij ze voor hielden.

Het blijken gewoon zuipende, spuitende slikkende en neukende jochies te zijn.

Meer niet. Niet beter dus dan de grootste deel van de mensheid .

Is hier een vuilniszak nodig?? Jazeker:

VUILNISMAN! MOGEN DEZE ZAKKEN OOK MEE!!!!

3 reacties

Opgeslagen onder ALGEMEEN

Prof

Voetbalseizoen is weer op weg. Geen idee waarheen, maar soit. Interviews met voetballers leveren altijd weer vermakelijke momenten op. Ook nu.

Een voetballer wordt geïnterviewd naar aanleiding van een gemiste strafschop. En ook deze voetballer praat uitsluitend in de tweede persoon enkelvoud. De jij-vorm. Het lijkt altijd of een voetballer het over een ander heeft als hij over zichzelf praat. Dat kan behoorlijk verwarrend zijn:

“Vertel eens Henk, hoe kon je nou die strafschop missen?”

“Ja, hoe is dat gebeurd, hoe is dat gebeurd?” (voetballers herhalen altijd de vraag) ”Eh…ja, dat weet JE niet, hè. JE staat voor de goal en dan mis JE.” LEES VERDER

31 reacties

Opgeslagen onder ALGEMEEN

DOOD SPELMOMENT

Zappend zie ik beelden van de aankomst van een voetbalelftal bij een hotel. Prachtig beeld.
Dan stappen ze uit de bus met enorme koptelefoons op hun meestal kaalgeschoren koppen. En je zou dan willen weten naar welke muziek ze luisteren. Als ik een gok zou moeten doen, schat ik hun muziek in op hard en agressief. Maar dat kan een vooroordeel zijn natuurlijk.

Dan hun ogen. Wezenloos. Dat kunnen voetballers ook als geen ander, ze kunnen heel mooi wezenloos kijken. Die starende blik in het niets. Die volledige desinteresse in het onbenullige leven buiten een veld.
Sommigen trekken een koffer op wieltjes achter zich aan. Ik wed, volgepakt met computerspelletjes, vechtgames, dat soort dingen.

Dat mechanische lopen naar de hotelingang. Niemand kan beter mechanisch en levenlozer naar een hotelingang lopen dan een voetballer. Het schijnt dat ze daar zelfs niet op hoeven te trainen.
Pas vlak voor de wedstrijd komt er een bobo die de sleuteltjes op de ruggen van de voetballers opwindt.
Dat is een mooi moment, dat opwinden. Vanaf dat moment verandert alles in het hoofd van de voetballer.
Dan zie je ze, vlak voor de wedstrijd begint, vol leven het veld oplopen en in de rij gaan staan om naar een volkslied te luisteren.

Dan zie je ineens een stel figuren die je normaal gesproken alleen in de isolatiecel van een streng beveiligde inrichting aantreft.
Er staan een paar kerels tussen die kijken alsof ze er niet mee zitten elkaar straks met een blok beton de hersens in te rossen.
De meesten hebben zich van boven tot onder laten onderkliederen met een tsunami van tatoeages. Het enige wat nog ontbreekt is een bot door de neus.
Tijdens de wedstrijd slaan ze elkaar voortdurend met hun ellebogen de hersens in. Of schoppen elkaars kruisbanden aan gort.

Vooral die ellebogen. Niemand beseft beter dan een voetballer wat de functie is van een elleboog. Ellebogen zijn speciaal gemaakt voor voetballers.
Nu zie ik het weer gebeuren. Twee voetballers springen omhoog naar een bal en beiden plaatsen ze zeer professioneel de ellebogen op elkaars neuzen. Dat beeld blijf je bij.
Dat wil je eindeloos in de herhaling zien.
Ze liggen allebei voor dood op de grond. Misschien zijn ze wel echt dood.
Niemand die er wakker van ligt. Het spel gaat door en er wordt gescoord.

‘Tsja, dat was een doelpunt uit een dood spelmoment,’ hoor ik een trainer na de wedstrijd uitleggen.
Hij meent het…Dat kun je zien.
Je schrikt ervan.
Maar je accepteert het, want het is voetbal….

 

55 reacties

Opgeslagen onder ALGEMEEN

IK (H) UIL

Vogels, in het algemeen, denken dat ze slim zijn.  Of slimmer worden met de tijd.
Onterrecht. Vogels waren dom,  zijn dom,  en zullen altijd dom blijven.
Je ziet er voorbeelden van.  Dat vogels denken slim te zijn en menen dat ook hun evolutie , net als bij de mensheid, niet te stuiten is.

Rijdend op de fiets begint het al. Vogels die niet opzij gaan.  Die gewoon midden op straat bezig blijven met wat ze altijd doen; doelloos rondpikken in allerlei zaken die voor hen belangrijk schijnen  te zijn.
Vroeger gingen ze altijd opzij.  Zagen ze een fiets naderen dan fladderden ze,  zoals het hoort,  naar veiliger oorden.
Een meter voor mij zit een vogel gewoon te zitten. Op een krant.  Geen denken aan wegfladderen.
Dat komt omdat er al jaren niet meer gejaagd wordt op vogels. Vogels denken dan dat ze gewoon kunnen blijven zitten als er een sukkel op een fiets nadert.
Waar ze aan voorbijgaan,  is dat er weliswaar niet meer rücksichtslos op hen gejaagd wordt maar dat dat niet wil zeggen dat er geen dooie vogels, opgestapeld in rijen van tien, bij de kiloknaller in de etalage liggen. Ik bedoel,  hier wordt hun domheid weer mee aangetoond.

Ik kom er niet omheen. Ik heb de keuze om, om de vogel heen te rijden of over hem heen te rijden,  wat overigens helemaal niet zo zielig is als men denkt, voornoemde stapels ingevroren vogels bij de kiloknaller in aanmerking genomen.
De vogel op de krant voor mij,  heeft een leesbril op zijn hoofd.  Die ongekende arrogantie!  Misselijk word je ervan.  Dat de vogel een uil blijkt te zijn doet niets af aan het feit dat het net lijkt of het een echte bril is.  Vogels horen geen brillen te dragen, ook geen dingen die op brillen lijken maar het niet zjjn.
Vogels zijn vogels en horen in paniek weg te vliegen als er iemand op en fiets aankomt.

Bij collega schrijver Beukmans zag ik helemaal het toppunt van vogelarrogantie.
Meneer vogel meent inmiddels recht te hebben op een riant vogel-appartementen-complex.
Waar haalt zo’n beest het vandaan.  Met z’n driehonderduizenden in een kooi, ja!   Zoals het hoort.
Wachtend op je executie en klaar om je plaats in te nemen in de etalage van de kiloknaller of in de vrieskist van een poelier, in afwachting van de kerstdagen waarop je je opwachting op menig kerstmenu mag maken.
Straks gaan we nog beleven dat de dames en heren vogels recht menen te hebben op een pensioen. Of een geheel verzorgde vliegvakantie naar de Canarische eilanden.

Ik besluit,  geheel tegen mijn gewoonte,  niets menselijk is mij vreemd,  om de vogel heen te rijden.
Dus wijk ik naar rechts uit.  De vogel ook.  Ik wijk weer uit,  val naar rechts en beland met een boog op het trottoir naast mij.
Een auto achter mij dendert met een, blijkt achteraf, man met hartstilstand achter het stuur , met 80 km per uur het fietspad op waar ik twee seconden geleden nog in gereanimeerd gesprek met de vogel vertoefde.
De auto eindigt op slechts vier centimeter naast mij tegen een lantaarnpaal.
De vogel landt drie meter verder op een tak in een boom. De leesbril zit nog op zijn hoofd.
Hij knikt mij ernstig toe.
Ik knik terug.
Ik (h)uil.

bron foto:BEUKMANS

MET DANK

53 reacties

Opgeslagen onder ALGEMEEN