HAPPEN EN TRAPPEN

Laatst zag ik een advertentie: “sla nu je slag bij de “Fietsenknaller” :Een stalen ros voor nu, slechts 100 euro!!'”
Stalen ros! Mooi woord. Dat zal me het staal wel wezen. Vooral als je bedenkt dat je voor 100 euro tegenwoordig amper twee fietsbanden kunt kopen. Ik vermoed dat je na aankoop van zo’n stalen ros binnen een week, met vier verschillende onderdelen in je hand en zes gebroken ribben op je knieeen gaat smeken om een echte fiets.

Daar moet ik aan denken als ik bij mijn fietsenknaller, die zich nog gewoon fietsenmaker noemt, binnenwandel.
Dezelfde fietsenmaker die de theorie aanhangt dat elke moordenaar een kale kop heeft, maar dat terzijde.
‘Heb jij wel eens van Happen en trappen gehoord?,’ vraagt hij.
Ik denk even na. ‘Happen en trappen. Is dat de nieuwste vechtsport voor kale moordenaars?’ 

Hij vertelt dat Happen en Trappen een club is die dé ideale combinatie van sportief bezig zijn en culinair genieten organiseert. Overal in Nederland zijn fietsroutes ontwikkeld, waarbij per route vijf restaurants zich gastvrij aan jou presenteren. Je bent de hele dag aan het genieten van de mooie Nederlandse natuur en heerlijke gerechten bij de verschillende ondernemingen. Een dagje Happen en Trappen duurt een hele dag.

Dus dit weekend ben ik even wezen happen en trappen. Bij het startpunt ergens op de Veluwe begin ik met een kop koffie en een peer.
Met neef Bopske, die dit weekend met proefverlof is uit het begeleid wonenproject, rijd ik naar het volgende restaurant waar het voorgerecht op het programma staat. Bopske hapt zich helemaal klem en maakt dat helemaal af met een biertje of tien.
Dan moet er dus nog naar drie volgende restaurants getrapt worden.
Het volgende restaurant is een Indonesisch restaurant. Bopske weigert daar te gaan happen omdat hij altijd een hekel had aan het zangduo the Blue Diamonds. Dat ging zelfs zover dat hij , drie keer per jaar met een vorkheftruc, dwars door de gevel, een Indonesisch restaurant inreed gewoon omdat zo’n restaurant hem herinnerde aan the Blue Diamonds. Uniek voor die tijd.

Voor mij het sein om alleen verder te trappen. Tussen het vierde en vijfde restaurant, ik ben dan een uur of vijf verder, steekt er een, door Piet Paulusma gemiste storm op.
Met drie kaasplanken van Bourgondisch Lifestyle met darmwarm vijgenbrood en twee op de huid aangebrande en Huisverklote Schotse zalmen met zoutzuur van gemarineerde rode biet, mierenwortelcréme en de springwol van Alaska koningsdrab in mijn maag, trap ik de storm tegemoet.
Windkracht 11. Nog één restaurant te gaan.

Tijd om te evalueren. Happen en Trappen: Happen naar adem en trappen tot je huisverklote Schotse zalm met zoutzuur van gemarineerde rode biet, mierenwortelcréme zich omhoogworstelt en vervolgens met veel gerochel tegen het wegdek word gekotst.
Dat daarna, de storm een stuk aanwaaiend drijfhout tussen mijn spaken knalt waardoor ik happend en trappend tegen het wegdek knal, is slechts een detail.
Een aanrader dus, zou ik zeggen.Vooral als je op een fiets van de fietsenknaller gaat, want dan duurt de tocht minstens drie weken en zestien rollen verband. Het is maar dat u het weet.

37 reacties

Opgeslagen onder ALGEMEEN

EVEN TE DRUK

Ben even met wat drukke projectjes bezig, maar hoop binnenkort weer achter de pc aan te schuiven.

27 reacties

Opgeslagen onder ALGEMEEN

DOOD SPELMOMENT

Zappend zie ik beelden van de aankomst van een voetbalelftal bij een hotel. Prachtig beeld.
Dan stappen ze uit de bus met enorme koptelefoons op hun meestal kaalgeschoren koppen. En je zou dan willen weten naar welke muziek ze luisteren. Als ik een gok zou moeten doen, schat ik hun muziek in op hard en agressief. Maar dat kan een vooroordeel zijn natuurlijk.

Dan hun ogen. Wezenloos. Dat kunnen voetballers ook als geen ander, ze kunnen heel mooi wezenloos kijken. Die starende blik in het niets. Die volledige desinteresse in het onbenullige leven buiten een veld.
Sommigen trekken een koffer op wieltjes achter zich aan. Ik wed, volgepakt met computerspelletjes, vechtgames, dat soort dingen.

Dat mechanische lopen naar de hotelingang. Niemand kan beter mechanisch en levenlozer naar een hotelingang lopen dan een voetballer. Het schijnt dat ze daar zelfs niet op hoeven te trainen.
Pas vlak voor de wedstrijd komt er een bobo die de sleuteltjes op de ruggen van de voetballers opwindt.
Dat is een mooi moment, dat opwinden. Vanaf dat moment verandert alles in het hoofd van de voetballer.
Dan zie je ze, vlak voor de wedstrijd begint, vol leven het veld oplopen en in de rij gaan staan om naar een volkslied te luisteren.

Dan zie je ineens een stel figuren die je normaal gesproken alleen in de isolatiecel van een streng beveiligde inrichting aantreft.
Er staan een paar kerels tussen die kijken alsof ze er niet mee zitten elkaar straks met een blok beton de hersens in te rossen.
De meesten hebben zich van boven tot onder laten onderkliederen met een tsunami van tatoeages. Het enige wat nog ontbreekt is een bot door de neus.
Tijdens de wedstrijd slaan ze elkaar voortdurend met hun ellebogen de hersens in. Of schoppen elkaars kruisbanden aan gort.

Vooral die ellebogen. Niemand beseft beter dan een voetballer wat de functie is van een elleboog. Ellebogen zijn speciaal gemaakt voor voetballers.
Nu zie ik het weer gebeuren. Twee voetballers springen omhoog naar een bal en beiden plaatsen ze zeer professioneel de ellebogen op elkaars neuzen. Dat beeld blijf je bij.
Dat wil je eindeloos in de herhaling zien.
Ze liggen allebei voor dood op de grond. Misschien zijn ze wel echt dood.
Niemand die er wakker van ligt. Het spel gaat door en er wordt gescoord.

‘Tsja, dat was een doelpunt uit een dood spelmoment,’ hoor ik een trainer na de wedstrijd uitleggen.
Hij meent het…Dat kun je zien.
Je schrikt ervan.
Maar je accepteert het, want het is voetbal….

 

55 reacties

Opgeslagen onder ALGEMEEN

IK (H) UIL

Vogels, in het algemeen, denken dat ze slim zijn.  Of slimmer worden met de tijd.
Onterrecht. Vogels waren dom,  zijn dom,  en zullen altijd dom blijven.
Je ziet er voorbeelden van.  Dat vogels denken slim te zijn en menen dat ook hun evolutie , net als bij de mensheid, niet te stuiten is.

Rijdend op de fiets begint het al. Vogels die niet opzij gaan.  Die gewoon midden op straat bezig blijven met wat ze altijd doen; doelloos rondpikken in allerlei zaken die voor hen belangrijk schijnen  te zijn.
Vroeger gingen ze altijd opzij.  Zagen ze een fiets naderen dan fladderden ze,  zoals het hoort,  naar veiliger oorden.
Een meter voor mij zit een vogel gewoon te zitten. Op een krant.  Geen denken aan wegfladderen.
Dat komt omdat er al jaren niet meer gejaagd wordt op vogels. Vogels denken dan dat ze gewoon kunnen blijven zitten als er een sukkel op een fiets nadert.
Waar ze aan voorbijgaan,  is dat er weliswaar niet meer rücksichtslos op hen gejaagd wordt maar dat dat niet wil zeggen dat er geen dooie vogels, opgestapeld in rijen van tien, bij de kiloknaller in de etalage liggen. Ik bedoel,  hier wordt hun domheid weer mee aangetoond.

Ik kom er niet omheen. Ik heb de keuze om, om de vogel heen te rijden of over hem heen te rijden,  wat overigens helemaal niet zo zielig is als men denkt, voornoemde stapels ingevroren vogels bij de kiloknaller in aanmerking genomen.
De vogel op de krant voor mij,  heeft een leesbril op zijn hoofd.  Die ongekende arrogantie!  Misselijk word je ervan.  Dat de vogel een uil blijkt te zijn doet niets af aan het feit dat het net lijkt of het een echte bril is.  Vogels horen geen brillen te dragen, ook geen dingen die op brillen lijken maar het niet zjjn.
Vogels zijn vogels en horen in paniek weg te vliegen als er iemand op en fiets aankomt.

Bij collega schrijver Beukmans zag ik helemaal het toppunt van vogelarrogantie.
Meneer vogel meent inmiddels recht te hebben op een riant vogel-appartementen-complex.
Waar haalt zo’n beest het vandaan.  Met z’n driehonderduizenden in een kooi, ja!   Zoals het hoort.
Wachtend op je executie en klaar om je plaats in te nemen in de etalage van de kiloknaller of in de vrieskist van een poelier, in afwachting van de kerstdagen waarop je je opwachting op menig kerstmenu mag maken.
Straks gaan we nog beleven dat de dames en heren vogels recht menen te hebben op een pensioen. Of een geheel verzorgde vliegvakantie naar de Canarische eilanden.

Ik besluit,  geheel tegen mijn gewoonte,  niets menselijk is mij vreemd,  om de vogel heen te rijden.
Dus wijk ik naar rechts uit.  De vogel ook.  Ik wijk weer uit,  val naar rechts en beland met een boog op het trottoir naast mij.
Een auto achter mij dendert met een, blijkt achteraf, man met hartstilstand achter het stuur , met 80 km per uur het fietspad op waar ik twee seconden geleden nog in gereanimeerd gesprek met de vogel vertoefde.
De auto eindigt op slechts vier centimeter naast mij tegen een lantaarnpaal.
De vogel landt drie meter verder op een tak in een boom. De leesbril zit nog op zijn hoofd.
Hij knikt mij ernstig toe.
Ik knik terug.
Ik (h)uil.

bron foto:BEUKMANS

MET DANK

53 reacties

Opgeslagen onder ALGEMEEN

KONTLIKKEN

Waar ik ook zo graag naar kijk is de Wereld draait door. Goed gekozen naam trouwens. Dat je dan die vleesgeworden auto-cuer, Mathijs van Nieuwkerk volledig ziet doordraaien in zijn poging de snelheid van de autocue bij te houden. Iemand heeft dat ding op topsnelheid afgesteld of heeft de sleutel om de teksten wat langzamer af te laten draaien bij het grof vuil gezet.
Als een gekuifte specht roffelt van Nieuwkerk zonder komma’s en punten het programma aan elkaar.

Maandag zat Jan Mulder daar als tafelheer. Heerlijke man, die Jan. Niemand die zo goed een knorrige bejaarde betweter kan acteren als Mulder.
Wat hij ook zo goed kan, is een mening hebben. Nu ook weer.  Als gast zit aan tafel, Freek de Jonge, de man die 184 ingelijste foto’van Peter R. de Vries in zijn huis heeft hangen om zijn haat naar hem levendig te houden. Die haat hield hij over aan het moment dat de Vries een Amy Award ontving voor zijn Joran v.d. Sloot kruistocht,  waarmee de Amy organisatie hem, Freek, doodleuk passeerde en negeerde.
Want laten we wel wezen, hij, Freek,  was toch God?  Peter R. de Wie? was toch een, onder een steen vandaan en omhoog gevallen,  misdaad verslaggevertje?

Hoe dan ook; er wordt een fragment getoond van Camiel Eurlings die op een congres van het CDA, verbaal staat klaar te komen op Maxime Verhagen als een sektelid op een dominee die zojuist een bejaarde man een rolstoel uit heeft weten te lullen waar die man alleen maar in zat omdat de stoelen op waren, maar dat terzijde.
Jan Mulder komt ook bijna gereed: “Heerlijk!!!!  Daar kikker ik helemal van op!  Nu zijn we geland, ja!’
Wat een kontlikker, die Eurlings, zeg!!’
Freek de Jonge lacht mee: ’Ja, Die Eurlings lijkt precies op iemand die er van achter in kruipt en van voren weer uitkomt.’
Lachen natuurlijk. Dat moet wel. Je laat het wel uit je hoofd om niet te lachen om Freek de jonge God.
Daarna vertelt Freek dat hij een nieuwe voorstelling geeft en dat de zaal nog niet helemaal is uitverkocht.
‘Wat????’  roept Mulder vertwijfeld. ‘Maar jij bent de oppercabaretier in Nederland. Jij bent de grootste cabaretier die ik ooit gezien heb!!!. En dan dat boek dat over jou is uitgekomen. S C H I T T E R E N D!!!’

En ik zie bij Freek iets acher hem naar binnen glibberen en aan de voorkant er weer uitkomen..

Vuilnisman! Kan deze zak ook mee!!!

56 reacties

Opgeslagen onder ALGEMEEN

Va sochez totte savez nie twie

Soms denk ik wel eens; waarom  ga je niet eens wat vaker met de bus. Dat denk ik overigens maar heel even. Een seconde of twee ongeveer. Kan ook minder zijn.
En in die paar seconden passeren de volledige nachtmerries van mijn laatste bus expedities. In kleur. Dat dan weer wel.

Bijvoorbeeld, de keer dat ik naar Amsterdam ging. Ik zat net. Krantje bij de hand, dromen over niet hoeven parkeren, relaxed naar buiten kijken, dat soort stuff.
Op het moment dat de chauffeur wil vertrekken strompelt er een bejaard soort man naar binnen:’Is dit de bus naar Zwolle?’
‘Eh..nee meneer,’ zegt de chauffer. ‘Dit is een kakatoe op weg naar Albert Heijn. Neem je soort in de zeik, man.Dit is de bus naar Amsterdam. Zwolle ligt in een andere provincie met andere busmaatschappijen.
‘O!  Ja kijk,  het zit zo,  ik heb op Marktplaats een parkietenkooi gekocht en die moet ik nu ophalen in Zwolle ziet u. Een gele kooi. Met het rechteroor geschilderd. Ik zal u de foto laten zien.’
Hij grijpt naar iets in zijn binnenzak. De chauffeur wil weg en vraagt of hij de bus wil verlaten. De mannen in witte pakken komen zo, voegt hij eraan toe.
‘Maar natuurlijk meneer,’zegt de bejaarde soort man. ‘Kunt u mij even helpen. Instappen gaat nog wel, maar uitstappen is een probleem. Ik heb namelijk een spier verrekt bij het sneeuwruimen gister, ziet u , en…’
‘Jammer dat je je tong ook niet hebt verrekt,  ’ zegt de chauffeur. Sneeuwruimen in september, zo zie je maar weer, het wil nog steeds maar niet zomeren.’
‘Ja, daar zegt u wat. Kijk die spier zal ik u even laten zien,’  en hij rolt zijn broekspijp op.

Achter hem duikt er nog een vent op. Een Fransman, Godbetert: ‘Avez-vous vendre des billets?’
Chauffeur kijkt hulpzoekend acherom: ‘Hij bedoelt een kaartje,’ zeg ik behulpzaam.
‘Eh..we have alleen chips..Kijk, there. You moet your OV-kaart tegen the chipsapparaat duwen. Till he pieps.’
Fransman kijkt alsof de chauffeur zes bedorven makrelen om zijn nek heeft hangen.
‘Leg het die vent effe uit,’  zegt de chauffeur geirriteerd.
‘Oké,’  zeg ik en kijk vriendelijk naar de Fransman. ‘Le goe libe ard en ville’
Fransman kijkt nu alsof de zes bedorven makrelen om de nek van de chauffeur in een aria zijn uitgebarsten.
‘Ce que vous dites?’  stamelt hij in paniek
‘Va soches totte savez nie twie,’ leg ik uit.
Hij snikt en rent weg.
‘Wat zei je nou tegen hem,’  vraagt de chauffeur.
‘De eerste keer zei ik ‘de koe liep hard en viel en de tweede keer; van ‘s ochtend tot ‘s avonds niet thuis.’
Chauffeur kijkt mij lang aan. ‘Onbegrijpelijk dat hij dat niet snapt,’mompelt hij.
‘Wilt u mij even van het trapje helpen? vraagt de bejaarde soort man van de parkietenkooi.

Intussen zijn we een half uur verder. Over drie minuten moet ik op mijn afspraak zijn.
Een vrouw komt binnen. En haalt moeizaam haar tas van haar schouder. Dan begint ze te zoeken naar haar portemonnee en vervolgens begint de zoektocht naar haar OV- kaart.
Dan weet je dus dat je met de bus gaat en heb je nog niet die kutkaart al in je handen!

Daarom dus, ga ik niet met de bus.

52 reacties

Opgeslagen onder ALGEMEEN

PARKIETENMETAMORFOSEPROJECT

Zit ik net een minuut achter mijn bureau, kijkend naar het nieuws op tv waar een weervrouw iets maatschappijontwrichtends probeert te maken van een verregende zomer, komt een wijkagent binnenstormen. Met rood hoofd en schuimende mondhoeken. ‘Waar is dat gedrocht van je!!,’  briest hij.
‘Gedrocht?’

‘Gedrocht ja!  Of beter gezegd,  dat ongecontroleerde beest dat luistert naar de naam Bopske!’
‘O, Bopske.  Die is op weg naar zijn momentje van chloor en kinderurine.’
‘Watte??’
‘Vrij vertaald,  Bopske is naar het zwembad.’

Agent loopt om mijn bureau heen en komt schuimbekkend vlak bij mij staan.  Ik schuif een stukje achteruit:  ‘als je van plan bent om mij te omhelzen, doe dat dan niet want ik ben in het leger al bedolven onder de mannenliefde en…’
‘Weet je wat ze met die Bopske van jou zouden moeten doen?’, ‘ onderbreekt hij mij.  ‘Ze zouden dat beest moeten wegpoetsen met een jerrycan correctievloeistof.  KerEls als hij verdienen dat.’

‘Ik kan je even niet volgen,’  zeg ik.
‘Dan zal ik het je uitleggen.  Die Bopske van jouw stond op de markt met een tennisracket en negen parkieten in een schoenendoos. Weet je wat er op zijn kraam stond? Nou????  NOU????’
‘Geen idee, verras uw poelier ook eens met een parkiet?’
‘Nee, erger!  Op zijn kraam stond: DOE MEE AAN HET PARKIETENMETAMORMOSEPROJECT.  Dat stond er!  En dan liet hij een parkiet los en mochten de klanten er met de tennisracket een slag naar slaan. Oké,  het lukte niemand,  maar toch!  Ik ga nog eens dood, door die kerel! ‘

Ik kijk hem grijnzend aan: ‘zou een verlies voor de mensheid zijn en je zou vanaf dat moment een ontwijkagent zijn.’
‘Weet je eigenljk wel hoe erg het is, doodgaan!!,’  schreeuwt hij.
‘Valt mee hoor,’ troost ik hem.  ‘Doodgaan is hetzelfde als wijkagent zijn of bandenplakken met een theelepel terwijl er een school reigers over je heen schijt. Dat weet iedereen toch?’

Op dat moment komt Bopske binnen. Met een zwembroek op zijn hoofd en een zesdelig kostuum over zijn arm. In zijn handen een pan met een fietsband erin.
‘Waar kom jij vandaan??,’  schreeuwt wijkagent woedend.
‘Ik was bij een Apple store,’  zegt Bopske.  ‘Bestelde ik een BicMac met frietjes. Wat moet je anders.’
Dan loopt hij naar de wijkagent , pakt hem bij zijn nekvel en houdt de pan met de fietsband onder zijn neus: ‘Dit is gepofte fietsband. Opvreten, ja!  Fietsen is gezond!’

Wijkagent rukt zich los en rent in pniek de deur uit.
Bopske zucht, pakt een bekertje met zeepsop en begint bellen te blazen.
Verbaast kijk ik ernaar. Hij stopt even met blazen. ‘Ik blaas bellen,’  legt hij uit. ‘Verkoop ik op de markt. In een themadoos van gebakken lucht.’

Ademloos kijk ik toe. Tranen in mijn ogen als ik hem bezig zie.
Wat moet je anders..

43 reacties

Opgeslagen onder BOPSKE

THE NATIONAL

   THANK YOU, BOYS

                                                                                                                                         THE NATIONAL

11 reacties

Opgeslagen onder ALGEMEEN

IN EEN NET PAK

Zit je net achter je eerste kop koffie en sigaartje, lees je dat er vent is gearresteerd die beweerde Jezus Gristus te zijn. Mis ik iets? Sinds wanneer is het verboden een geloofsovertuiging te hebben.
Hij was gekleed in een net pak, lees ik ook nog. Een net pak.  Werd hij daarom gearresteerd?
Wat is er tegen een net pak. En sinds wanneer mag je je eigen mening niet meer ventileren?
Omdat het in het concertgebouw was?  Dus je mag wel een eigen mening hebben maar dat mag dan weer niet in het concertgebouw, in een net pak.
En hij had niet eens een bom bij zich. Dat zei hij zelf nog.
Of was het omdat de koningin op het balkon zat toe te kijken.

Ja, dan begrijp ik het. Met een koningin erbij mag je geen mening hebben. Een verkeerd woord of één verkeerd geworpen waxinelichtjeshouder en je zit zomaar een jaar vast.  Als je per ongeluk over een bananenschil uitglijdt in de nabijheid van de koningin kun je rekenen op minstens tien jaar therapie , begeleid door een roedel psychiaters in een gesloten inrichting. De kans dat je er ooit uitkomt is dan zeer gering.
Schreeuwen kan ook niet meer. En al helemaal niet op de dam in Amsterdam. Hoewel dat vroeger, en dan spreek ik van  ergens vlak na de middeleeuwen, sterk werd toegejuicht door het psychische circus. Nu wordt het beschouwd als een misdaad tegen de menselijkheid.

Daaom snap ik die aangifte tegen Zorrequieta niet. Ik kan net een damschreeuw onderdrukken als ik dat lees.: Nieuwe aangifte tegen Zorrequieta. Onbegrijpelijk.  De man is alleen maar mede verantwoordelijk voor enkele tienduizenden vermoorde Argentijnen. Kan het effe?  Ik bedoel, dat is toch peanuts vergeleken met waxinelichtjeshouders gooiende criminelen en damschreeuwende terroristen?
Dat is toch niets vergeleken met een zich Jezus noemende man in een net pak?
Waar blijft het protest? Demonstraties? Spandoeken met handen af van Zorrequieta?
Waar gaat het in Godsnaam heen met de wereld….

45 reacties

Opgeslagen onder ALGEMEEN

KASTEELGATE

Vorige week was er nogal wat tumult over een filmpje van een Belgische vrouwelijke burgemeester die zich op een kasteeltoren achterwaarts liet verwennen door haar ex-vriend.
Ik snap dat tumult niet.Wat is er nou geestiger dat een gefilmd kasteelromannetje.
Eerst dacht ik nog dat het ex-fractievoorzitter Jan Marijnissen van de SP was, die zijn politieke standpunt in een fractiemedewerkster stond door te drammen, maar nadere bestudering leerde mij dat de enige overeenkomst tussen Marijnissen en het neukend object, het kale hoofd was maar dat terzijde.

Prachtig gezicht trouwens hoe die man daar te werk gaat. Daar kun je wat van leren.
Hij staat daar achter die burgmeesteresse alsof hij nooit anders doet. Alsof hij een fiets staat op te pompen.
Je ziet hem hem, al pompende, ook relaxed over de omgeving uitkijken. Je ziet hem gewoon denken: wat een prachtig uitzicht hier.  En kijk daar eens,  zie ik daar geen blauwe reiger vliegen?
En dan dat opzij kijken van hem. Zo van; ik ga een foto maken van deze omgeving. Hee verdomme, mijn fototoestel ligt op de grond. Hoe ga ik dat aanpakken.
En toch, die onverschilligheid van die ex-vriend. Alsof hij op dit moment eigenlijk liever in een Argentijns restaurant, met een bijl , onbeperkt zou willen inhakken op een berg spare ribs.
Of dat hij gekleed in een afgekeurd IKEA gordijn midden in een roedel gebleekte nonnen een kooigevecht zou willen starten.

De burgemeesteresse ligt intussen als een half doorbakken kalfskotelet over het kasteelmuurtje gedrapeerd een toespraak met veel lidwoorden voor de lokale Rotaryclub te repeteren. Dat kun je zien omdat haar mond af en toe beweegt.

Stel dat ze van Mark Rutte zo’n filmpje zouden uitzenden. Daar moet ik even niet aan denken. Rutte, die gekleed in een pas gestoomde Griekse vlag, op de vuurtoren van Ameland een bejaarde Duitse toeriste over het hek legt en daar dan van achteren een, in een VVD-programma verpakte,  gekookte worst van de Hema in propt.

Intussen is de burgemeesteresse gereed gekomen en droogt haar minnaar zijn snikkel af. Daarna stopt hij zijn vingers in zijn mond.
Erger moet het niet worden. Er zijn dagen dat ik voor minder vunzigheid over mijn nek ging.

42 reacties

Opgeslagen onder ALGEMEEN