Categorie archief: VRIJERADICAAL AB

HET LEVEN VAN VRIJERADICAAL AB

VOUS PERMETEZ

Samen met de vrijeradicaal Ab loop ik een middelgrote kledingwinkel binnen. De eigenaar belde mij of ik met mijn onderzoeksbureau wat wilde uitzoeken voor hem.
Wij worden begroet door een soort receptioniste in een begrafenislilla jurk met laarzen eronder die eruit zien als een omgekeerde kachelpijp die op drie plaatsen verkeerd gelast zijn.
Daarop te moeten lopen zou je als een taakstraf kunnen beschouwen.‘Eh..heren?’
Neusje omhoog, wenkbrauwtjes omhoog, eigenlijk alles omhoog. Zij praat als een haperende machine die door metaal snijdt.
‘Wij hebben een afspraak met uw baas, de heer van der Ketelgebroken.’
Neusje gaat omlaag. Alles gaat omlaag en zij gaat ons voor richting kantoor.
Onderweg lopen wij langs rekken vol kleren. Even later een kleine tv op een tafeltje waar zes kinderen voor zitten. Ze kijken naar een film van Pipi Langkous.
‘Kijk,’ zeg ik tegen Ab. ‘Pippi Langkous. Zwart-wit nog. Zou die nog leven, denk je?’
‘Geen idee,’ zegt Ab peinzend. ‘Maar als ze nog leeft, mag je haar nu wel Pipi Steunkous noemen.’
Mevrouw kachellaars kucht even. Ze vindt Ab’s grap vast erg geestig.

In het kantoor, waar de prehistorische bard/ zanger Adamo , luidruchtig uit een paar speakers schalt, worden wij voorgesteld aan meneer van der Ketelgebroken. Een wandelende reclame voor zijn eigen zaak. Zwart pak, dat als vodden om hem heen hangt, wit t-shirt eronder, geen sokken en zwarte instappers met een retro strikje op de bovenkant.
Het geheel wordt afgerond door veel grote tanden met hoofd er omheen dat vol zit met klodders gel, waardoor het lijkt of hij een nacht in een container mayonaise heeft doorgebracht.
‘Heren, gaat u zitten. Koffie? Thee? limonade? Iets anders? ‘
‘Doe eerst even die herrie wat zachter,’ zegt Ab.
‘Herrie??? Dit is mijn favoriete zanger, ja Dit is Adamo, nondeju!’
De man doet zijn best manlijk over te komen, wat hem overigens maar ten dele lukt. Ik krijg eerder het idee dat hij pas onlangs als hetero uit de kast is gekomen maar dat terzijde.
‘Ab schudt zijn hoofd: ’Eerst Pipi Steunkous. Nu Adamo. Ben je een beetje in de tijd blijven steken, ouwe?’
Ouwe?? Zeg, ik ben pas veertig hoor.’

‘Mooi,’ zegt Ab. ‘Is dat een cd die je op hebt staan? Schop hem dan even naar het volgende nummer. Ik vond dat ene nummer van Adamo vroeger altijd zo geestig. Kom help me eens, hoe heette dat ook alweer? Vous penetrez monsieur?’
Van der Ketelgebroken hapt naar adem, stuitert van zijn ene voet op de andere en trekt zijn beide wenkbrauwen op . Kortom, het teken dat het ernst is wordt in stelling gebracht.
En dat het ernst is blijkt uit het feit dat wij twee minuten later weer buiten staan.

Waarmee ik maar wil zeggen. Ga nooit met iemand die Ab heet op zakenbezoek. Tenzij je je dat prima kunt penetreren..

Advertenties

45 reacties

Opgeslagen onder VRIJERADICAAL AB

ZWEMMEN EN KORPSBALLEN EN ZO

Als ik binnenloop bij mijn compagnon, de vrijeradicaal Ab zie ik hem gespannen naar de tv kijken.
Een reportage over zwemmen. Wedstrijdzwemmen. Ik vraag mij af wie daar naar kijken. Behalve Ab dan.

Het gaat hier om zwemmen voor heren. Een tak van sport waar wij, sinds van de Hoogenband, niets meer te zoeken hebben. Om het toch nog enigszins spannend te houden praat de verslaggever opgewonden over de Nederlandse kandidaat: ‘Nou, ziet u dat, hij ligt op een verdienstelijke vijfde plaats. Als hij dat kan volhouden hebben we een feestje straks’
‘Goh, Ab, wat zwemt die Hollander goed, zeg! Op plek vijf nog wel.
‘Ja, maar hij zwemt dan ook al vanaf zijn derde,’ zegt Ab serieus.
‘O? Dan zal hij wel moe zijn, anders had hij nu wel op plek vier gelegen.’
Ab kijkt mij heel lang aan.’

De verslaggever ratelt door: ‘O, hij zakt nu naar de zesde plaats. Jammer, maar hij doet het toch maar.’
‘Weet je waarom een duiker altijd achterwaarts vanaf een boot in het water duikt, Ab? ‘
Ab pakt een sigaartje. Zijn hand trilt een beetje. De spanning natuurlijk
‘Nou? Hou mij niet in spanning, Graftak,’ mompelt Ab.
‘Omdat hij anders voorover in de boot zou vallen.’
Ab’s andere hand begint nu ook te trillen.

Dan wordt er gebeld. Ab staat langzaam op en loopt kreunend naar de deur. Mooi gezicht. Niemand die zo mooi kreunend naar een deur kan lopen als Ab. Hoewel, ik zag het laatst nog in Artis. In de bavianenkooi. Daar liep een baviaan ook zo. Maar die had zijn poot gebroken dus dat telt eigenlijk niet.
Ab’s hond loopt met hem mee.

Voor de deur staat een Jehovagetuige en Ab’s hond laat een scheet.’U zou uw hond eens moeten uitlaten,’ zegt de jehovagetuige.
‘Nee hoor,’ zegt Ab. ‘Dat is het werk van de Here.’
Getuige trekt een wenkbrauw op.
‘Ja,’ legt Ab uit. ‘De here is mijn herder dus die heeft meer verstand van uitlaten. Wist jij trouwens,’ gaat hij verder, ‘dat ik gister de here bij het zwembad zag?’
Getuige’s andere wenkbrauw schiet ook omhoog.
‘Nee echt, hij is weer terug op aarde. Hij stond bij het zwembad te raaskallen dat hij de nieuwe verlosser was.
Bewijs het maar, zeiden wij. Loop maar eens over het water, bijvoorbeeld. Dus, die vent stapt het water op en zakt meteen naar de bodem.
Wij lachen.

Even later kwam hij boven, schreeuwend dat het niet eerlijk was. Wat denk je dat zijn smoes was?: ‘Logisch dat ik meteen zink. Toen ik de eerste keer over het water liep had ik nog niet van die grote gaten in mijn voeten.’

Die humor van Ab. Dat scherpe reageren en anticiperen op getuigen van welke club dan ook. Niemand kan dat beter.

Getuige rent struikelend weg. Ab sluit de deur. Zijn hond laat nog een scheet.
‘Ga gauw zitten, Ab. Er komt nu korpsballen op tv. Gemengd nog wel.

51 reacties

Opgeslagen onder ALGEMEEN, VRIJERADICAAL AB

OGENTEST

Mijn compagnon, de vrijeradicaal  Ab en ik losten een zaak op voor een bedrijf waar nogal wat geld werd achterover gedrukt. We gooiden bij alle 125 personeelsleden thuis een briefje in de brievenbus met daarop de veelzeggende tekst: “ZE WETEN HET!!!”
De volgende dag kwam de assistent boekhouder niet opdagen.Twee dagen later werd hij gearresteerd en hadden wij de dader. Meestal werkt zo’n geintje wel. Dat blijkt nu weer.

En nu zitten we aan tafel bij de directie van dat bedrijf die het niet eens is met de hoogte van onze rekening voor de klus.
‘U vraagt vijfduizend euro voor twee uurtje werken,’ zegt de directeur die van der Beffengraeg heet. ‘Beetje veel, vindt u niet?’
Ab zet zijn vingertoppen tegen elkaar. Hij heeft ergens gelezen dat je er dan uitziet als een betrokken mens. ‘Ivan, wat vind jij?,’ vraagt van der Beffengraeg aan zijn boekhouder die Rdzinsktl heet.
‘Die twee kunnen naar de hel lopen en terug met hun vijfduizend euro,’ ‘schreeuwt  Rdzinsktl.
‘Hoor je dat,  MENEER Ab. Loop naar de hel!!’
‘Naar de hel,’ herhaalt Ab met een  hoofdknik. ‘Oké.’
‘O, gaan we hier een beetje bijdehand doen?’
‘Er zit iets tusen je tanden,’ zegt Ab.
Rdzinsktl. springt op. Van der Beffengraeg maakt sussende geluidjes.
‘En je bent zo mooi als je boos bent,’ sart Ab door. ‘Je hele gezicht knapt ervan op. En dat wil wat zeggen met zo’n aan diarree lijdende blotebillenkop’

Rdzinsktl wordt knalrood en alleen zijn baas kan voorkomen dat hij om zich heen gaat meppen.
‘Ik zou maar wat inbinden, vriend,’ scheeuwt hij. ‘Jullie rekening verlaag je met drieduizend euro en anders kan ik er voor zorgen dat geen bedrijf jullie meer vraagt voor een klus. Jij wil echt geen klanten verliezen. ‘
Ab kijkt hem aan: ‘O nee?’
‘Nee, dat wil je niet.’
‘Wacht even, dit moet ik onthouden.’  Ab pakt een pen , schrijft en begint te spreken: ‘ik…..wil….geen…..klanten….verliezen.’
Hij kijkt de heren grijnzend aan: ’ben ik er vandaag met mijn hoofd bij of niet?’

‘Oké, oké, wij zullen uw rekening betalen en neem het gedrag van mijn boekhouder niet kwalijk,’ zegt van der Beffengraeg handenwringend. ‘Hij is uit zijn doen omdat zijn assistent in de fout ging, begrijpt u? ‘
Wij knikken meelevend en staan op.
Bij de deur draait Ab zich om en zegt tegen van der Beffengraeg terwijl hij op Rdzinsktl wijst:’ Koop eens een klinker voor de man, ik bedoel, zijn naam lijkt Goddomme op de vijfde regel van een ogentest.

Ik ril en zet mij schrap..

51 reacties

Opgeslagen onder VRIJERADICAAL AB

BEKHOUDER JANSEN!!

Met mijn compagnon, de vrijeradicaal Ab en mijn hond, Oom Tekkel, zit ik in mijn stamkroeg aan de warme chocolademelk.
Kroegbaas heeft de tv aangezet en we worden getrakteerd op een muzikaal programma waarin een aantal randdebielen enkele juryleden moet overtuigen van hun zangkunsten.
Aangezien de juryleden nog grotere randdebielen zijn gaat dat zeker niet lukken.

‘Mooi he?,’ zegt kroegbaas wijzend naar een vent die zichzelf op het scherm manmoedig naar een keelverstuiking toewerkt.
‘Heel mooi,’  beaam ik. ‘Als je van terminaal gerochel houdt.
‘O, jij kunt het zeker weer veel beter?’
‘Paco?,’ komt Ab ertussen? ‘Nee hoor. Als je wilt weten hoe hij zingt,  stel je dan een nijlpaard in een douchecel voor wiens ballen met prikkeldraad zijn opgebonden waarna zijn kop in een pot kokende olie wordt gestoken. Dan heb je beetje een idee.’

‘Nou, misschien is er wel een markt voor, Ab,’ zeg ik.’’ ‘Overal is een markt voor.’
‘Ja,’ zegt kroegbaas. ‘Misschien kun je wel stand-up comedian worden. Altijd lachen met jou.’
‘Ook niet,’ zeg ik. ‘Zelfde verhaal als met het zingende nijlpaard maar dan met Raoul Heertje in de rol van het nijlpaard.’
‘Hou je niet van Raoul Heertje?,’ vraagt Ab.
‘Zeker wel. Vooral als hij op tv zit te lullen als Brugman..Je hoort zijn hersens dan kraken op zoek  naar een geestige opmerking die hij ertussen kan gooien.. Die paniek dan als het niet lukt.
Dat vind ik nou humor.’

Kroegbaas zapt naar een andere zender en ineens zitten wij in v
Voetbalinsite. Twee uur lullen over voetballen.Het einde van de wereld is toch nog aangebroken.
‘Kijk,’ zegt Ab. ‘Dat vind ik nou humor. Al drie jaar één miljoen kijkers scoren door Johan Derksen twee uur lang, zijn collega Genee af te laten zeiken over zijn geverfde haar. Knap als je dat kunt.’

Intussen komt wethouder Jansen binnen en bestelt een kop thee met een peer.
‘Hee, bekhouder,’ begroet kroegbaas hem. Kroegbaas weigert hem wethouder te noemen.
‘Hee, woekerbaas, groet Jansen vriendelijk terug.
Ik pak de afstandsbediening en zap door naar een zender die iets laat zien over een echtpaar , genaamd Loezer, dat ergens in de Bermudadriehoek een vakantieresort startte . Drie maanden later maakte orkaan Charlie een faillissement onafwendbaar.
Hoe bedoel je, het einde van de wereld ging niet door. Daar denken de Loezertjes heel anders over naar ik vrees.
Jansen wil iets zeggen en Kroegbaas roept hem tot de orde: ‘Bekhouden, Jansen!’
Jansen neemt een hap van zijn peer.
Oom Tekkel tilt zijn poot op.
Jansen’s been staat in de weg..

56 reacties

Opgeslagen onder VRIJERADICAAL AB

U KUNT WEL EEN GLAASJE FRIES KRIJGEN

Met mijn compagnon, de vrijeradicaal Ab, ben ik op weg naar Heerenveen. Neef Bopske ligt daar nadat hij in Heerenveen op het einde van de wereld ging zitten wachten.  Ab vindt dat een goede keuze omdat Heerenveen het dichtst bij het einde van de wereld ligt. Om die reden noemt hij het altijd Herenjezusveen, maar dat terzijde.
Bopske zat in Herejezusveen te wachten tot hij een ons woog.Toen dat het geval was vrat hij negen borden snert waarvan één bedorven,  met alle gevolgen van dien.

En nu rijden wij het terrein op van het ziekenhuis waar Bopske ligt bij te komen van zijn voedselvergiftiging.
Het ziekenhuis blijkt de Tjongerschans te heten.
‘Moet je nou kijken,’ zegt Ab. ’ Dit lijkt Goddomme wel het gebouw van de Veredelde Naties. Moet je die vlaggen zien. Hier wordt duidelijk gevierd dat je in het ziekenhuis terecht komt.
Wat een gebouw zeg.’
‘Ja,’ zeg ik. ‘Je kunt het beter Tjongetjongeschans noemen, Ik hoop maar dat Bopske zich een beetje gedragen heeft.’
‘Hoezo?, ‘ vraagt Ab. ‘Bopske gedraagt zich toch altijd prima?’
‘Nou, weet je nog vorig jaar, toen hij dat bejaardenhuis in Termuntenzijl inliep? Toen hij daar een enorm bord in de aula  ophing. “VERTREKHAL, stond erop. Vonden ze niet geestig daar.’
‘Ach, moet kunnen,’zegt Ab.

Even later lopen wij naar een verpleger die met een stapel pispotten loopt te sjouwen: ‘Dag meneer,’  zegt Ab. U bent veelpleger hier?’
De man kan niet lachen om Ab’s briljante humor. Ik ook niet trouwens
‘Ik ben veRpleger, heren. Zoekt u iets?,’ vraagt hij
‘Jazeker,’zegt Ab. Als het goed is werd hier gisteravond een losgebroken wilde Neanderthaler, luisterend naar de naam Bopske binnengebracht. Hij had een voedselvergiftiging. Trieste zaak. Gaat het al weer wat beter met dat voedsel?’
De verpleger staart ons aan. Dan: ‘tja, gisteravond werd hier inderdaad iets binnengebracht dat aan uw beschrijving beantwoordt. Eerst dachten wij dat het om een zak sterk vervuild slachtafval ging dat hier per ongeluk werd geloosd. Maar toen zagen wij dat het om iets bijna menselijks ging. Om welke soort gaat het eigenlijk?’
‘Om een directe nakomeling van de Cro-Magnonmens,’ zegt Ab. ‘Hij ontsnapte uit ons museum. Om precies te zijn, uit de zaal met fossiele afval en gevaarlijke stoffen.’

De verpleger knikt begrijpend en loopt met ons mee naar Bopske’s zaal. Er klinkt daar enig rumoer. Bopske lijkt , zo te horen, duidelijk aan de beterende hand.
Als wij zijn kamer binnenlopen zien wij hem bij het open raam staan, eieren gooiend naar een naderende depressie. Blaffend, en met een mede patiënt op zijn rug.
Ab vraagt aan de verpleger of wij een biertje kunnen krijgen.
‘In geen geval.’, zegt de verpleger. ‘U kunt wel een glaasje fries krijgen.’

Bopske begint te grommen.
Je schrikt er toch van.

55 reacties

Opgeslagen onder VRIJERADICAAL AB

MGABE

 

Even binnenlopen in de sportschool,die mijn compagnon de vrijeradicaal Ab er bij wijze van hobby op na houdt, is altijd leerzaam.
Niet dat ik ook maar één sportbeweging maak afgezien van het beklimmen van de barkruk maar daar gaat het ook niet om.

Het zijn die merkwaardige types die Ab’s sportschool frequenteren. Zo ook nu. Mgabe heet hij en hij komt net de bar binnen. Hij is een neger met een wel heel bijzondere hobby. Elke zaterdag stapt hij in de buurtbus naar een conservatief dorpje bij ons in de buurt om de bewoners daar eens flink schrik aan te jagen.
Na een jaar wekelijks heen en weer pendelen heeft hij door nog steeds geen genoeg van.’Ze blijven maar schrikken,’ zegt hij grijnzend en nog nahijgend van het gewichtdrukken.

Mgabe, kan smakelijk vertellen.. Daar is hij een kei in. Met een grenzeloze fantasie. Heerlijk.
Alleen daarom al bezoek ik deze tent graag.
’Ben je al in de kleedkamers geweest?,’ vraagt hij grijnzend.
‘Nee, man, ik kom net binnen.’
‘Nou, ik zou er even niet binnenlopen als ik jou was want ze zijn kwistig in de weer geweest met tijgerbalsem om de geurtjes van de herenliefde te onderdrukken.’
Mgabe lacht er niet eens bij.
Ik wel. En verslik mij in mijn koffie.

‘Je hebt trouwens net onze Jil gemist,’ gaat hij verder terwijl hij een vaas bier bestelt.
‘Jil?,’ vraag ik verbaast
‘Ja, die Jil met dat eczeem weet je wel. Over dat eczeem gesproken. Jarenlang werkte Jil samen met haar dermatoloog aan het terugdringen van haar eczeem, en toen was daar plotseling Linda de Mol terug op TV’
Mgabe kijkt mij aan. Ik kijk terug. En verslik mij weer.

‘Weet je trouwens wat Jil net tegen mij zei?’
‘Nee,’ zeg ik ‘Hoe moet ik dat weten?’
‘Ze zei dat ze morgen haar 13e kunstmatige inseminaties ondergaat.’
‘Zo dat valt niet mee.’
‘Valt niet mee?? Het is allemaal gelul, man. Ik zei haar dus dat de tijd gekomen is om haar angst voor grote lullen te overwinnen en eens echt aan het neuken te slaan’
‘Goed advies,’ antwoord ik. ‘Wat zei ze toen?’
‘Niks, maar ik kan voorlopig even niet pissen.’

Hij neemt nog een slok en wijst op een schilderij aan de muur.’Dat schilderij heeft die vriend van jou, die Ab toch gemaakt?’
‘Jazeker, knap hè?’
‘Nou, knap….Met zeven oudere zussen zou je denken dat Ab toch wel op de hoogte is van de vrouwelijke anatomie, maar dat zie je aan dit schilderij niet af.’
‘Kun jij ook nog wel eens een normaal gesprek voeren,?’ vraag ik geïnteresseerd
‘Soms wel,’ zegt hij.

Dan neemt hij een laatste slok en loopt naar de deur en draait zich nog één keer om. ‘Oké, man, ik heb misschien een grote fantasie maar even serieus; het bericht dat AH wortels in de aanbieding heeft is echt waar hoor. Geloof me.

46 reacties

Opgeslagen onder VRIJERADICAAL AB

HANNIE EN JANNIE

Net voor ik mijn onderzoeksbureau binnen wil lopen word ik begroet door twee dames.  Allebei een jaar of vijfentwintig.  Ze lijken sprekend op elkaar. Tweelingen. Geen twijfel mogelijk.
‘Dag meneer Paco,  ik ben Hannie,’  zegt één van de dames.
‘En ik ben Jannie,’  zegt de ander.
‘Is het werkelijk??,’  vraag ik.  Ik dacht echt dat ik alles al had meegemaakt.
‘U bent toch detective?,’  vraagt Hannie.
‘Jazeker,  hoe weet je dat?’
‘Dat heeft onze oom verhuld,’  zegt Jannie.
‘Verhuld??  Je bedoelt zeker onthuld.’
‘whereever,’  zegt Hannie verbolgen.
‘Het is whatever,lieverd.  Maar goed, hoe heet die oom?’
‘U kent hem vast wel. Wethouder Jansen.  Hij heeft u aangebevolen.’
‘Aanbevolen, schat.’
‘Ook goed,  meneer Paco. Mooi kantoor heeft u. Zit er ook een zwembad bij?’
‘Natuurlijk! Wat moet een mens tegenwoordig zonder zwembad.’

Dan lopen wij mijn kantoor binnen waar wij, bij hoge uitzondering mijn compagnon, de vrijeradicaal Ab al aantreffen. Meestal slaapt hij nog om deze tijd. Op andere tijden ook overigens

‘Dag Ab. Dit zijn Hannie en Jannie.  Zeg eens dag tegen Ab,  dames.’
‘Dag meneer Ab!’
‘Leuk hè,  Ab!  Ik zei net nog tegen de dames dat wij zo’n geestig zwembad hebben.’
Ab kijkt of hij de Here Jezus over het water ziet skiën.

‘Ja,’ bromt hij. ‘ Ik stak net mijn teen nog in het water. Minstens 30 graden.’
Hannie en Jannie kirren verrukt.’ Mogen wij straks even zwemmen?’
‘Ja hoor,’  antwoord ik  ‘ Maar eerst het zakelijke gedeelte.  Waar hebben jullie ons voor’nodig?’
‘Wij kochten een auto bij autobedrijf Bandenaar,’ zegt Hannie.
‘Ja,’  vult Jannie aan.  ‘Maar na een dag reed hij niet meer. En dat automisdrijf wil ons geld niet teruggeven.’
‘Automisdrijf,’  lacht Ab.  ‘Jullie hebben humor.’
‘Helemaal niet!,  zegt Hannie. ‘Dat is onze opa.  Die heeft een humor in z’n hoofd.  Niks meer aan te doen, zei de dokter.’
Jannie knikt bevestigend haar hoofd.
Ab kijkt mij aan. Voor hij iets kan zeggen pak ik de telefoon en bel het autobedrijf.

‘Dag,  u spreekt met Muntjes .Wij willen even bij u langskomen.’
‘Dat kan. Hoe laat wilt u komen?’
‘Over een kwartier.  Wij komen met negentien man. Ons halve bedrijf,  zeg maar.  En wij nemen vijftig rollen vuilniszakken mee.’
Stilte.
‘Eh.. Hoe…Wat…’
‘Inderdaad,  ja. Zeg dat wel.’
Negentien man hè?  En eh..hoe heet uw bedrijf dan?’
‘De FIOD.’
Stilte.
‘Mijn nichtjes Hannie en Jannie kochten een wrak bij u.Gaat er een lampje branden?
Dit is de deal:  u stort het aankoopbedrag terug op hun rekening en dan zal ik ernstig gaan overwegen ons bezoek aan u voor onbepaalde tijd uit te stellen.’

Na een kwartier belt de bank dat het geld op de rekening van de dames staat.
‘Oké,’  zegt Hannie opgetogen.  ‘Oom Jansen heeft niets teveel gezegd.  Zullen wijnu even gaan zwemmen?’
Ab en ik lopen samen met Hannie en Jannie naar de achtertuin.
‘Kijk,’  zegt Ab.  ‘Het is nog overdekt ook,’  en hij wijst op een rol gaas dat over een vijvertje van één bij twee is gespannen.
Hannie en Jannie kijken verbijsterd toe.  ‘Maar….maar…noemen jullie dat een zwembad???’
‘Nou nou, dames,’antwoord Ab. ‘Voor de siervissen die daar ronddobberen is het echt luxe hoor. En kijk eens naar dat prachtige gaas. Daar kan geen reiger bij komen hoor…’
‘Maar waarom drijven ze op hun rug,  meneer Ab?,’  vraagt Hannie met grote ogen.
‘Omdat ze hun buik willen bijbruinen, dames. Wat zeg jij ervan, Paco?’
‘Whereever Ab…Whereever… ‘

57 reacties

Opgeslagen onder VRIJERADICAAL AB

AB-STRACT

 

Las iets over moeilijk opvoedbare kinderen en moest meteen denken aan mijn compagnon, de vrijeradicaal Ab, met wie ik nu een vijfsterren restaurant in loop.
Ab wist ooit ook eens een kind te produceren. Roepnaam Gremlin.
Toen het joch een half jaar was, smeet hij per ongeluk een rondslingerende megafoon door het raam.
Je vraagt je af wat een megafoon in Ab’s huis doet, maar ik zou zeggen; blijf je dat rustig afvragen want dat is niet in één blog uit te leggen.

Ab is een groot voorstander van een gediciplineerde opvoeding, dat heeft hij van huis uit mee gekregen.
Zo ging hij eens met zijn ouders in een bus op vakantie naar Spanje.
Op zo’n reis is er altijd een komiek die moppen wil vertellen. Op Ab’s reis ook. De man stond op een koffer onder het noodluik iets te preken over Sam en Moos waarna Ab’s vader hem zonder omwegen door het luik naar buiten smeet.
Iedereen klappen in de bus. Die gezeligheid toen. Dat had je gewoon nog.
Dat kordate van Ab’s vader ook. Die doelgerichtheid. Dat zie ik bij Ab ook.

Later hebben wij nog hartelijk gelachen om de foto’s die toen gemaakt zijn.
Vooral die kleurenfoto waarop de komiek zich hangend boven het ravijn aan een tak vastklampt is van grote creatieve schoonheid.
Zelf vindt Ab die foto waarop de buspassagiers, “we gaan nog niet naar huis” krijsen, de leukste. Op die foto is nog net te zien dat Ab’s vader een man achterin zijn oor afbijt omdat hij niet in de maat zong en bovendien koppig bleef zingen dat hij juist wel naar huis wilde.
Heel abstract.
Unieke foto’s uit een tijd die heel los was en waarin gewoon heel veel kon.

Hoe dan ook; voor straf liet Ab zijn half jaar oude zoon zich vijftig keer opdrukken.
Daar heb je het weer; dat consequente handelen.
Jaren later, Ab’s zoon was toen zes, nam Ab hem mee op de fiets. Gremlin moest trappen terwijl Ab achterop zat.
Een diciplinaire maatregel omdat het joch stiekum ’s middags ontbijtkoek had gegeten. ‘Ontbijtkoek eet je alleen ’s morgens, ja,’ tierde Ab. ‘Er staat niet voor niets ontbijtkoek. Anders had er wel lunchkoek op gestaan!’
Weer die rechtlijnigheid. Dat meteen to the point komen.

Intussen zitten wij in het restaurant en zien wij ex -tennisser Richard Krajicek lopen. Hij heeft een mooi strak zwart pak aan.
‘Lijkt wel een ober,’ zegt Ab terwijl hij een halve noordzeetong in zijn mond propt.
Als hij uitgesmakt en geboerd is zakt hij onderuit en mompelt: ‘zou wel geestig zijn toch? Krajicek die in een restaurant serveert..’

49 reacties

Opgeslagen onder VRIJERADICAAL AB

UIT DE PRAKTIJK VAN PACO’S ONDERZOEKSBUREAU

 

Vanuit mijn kantoor begeef ik mij in “extreme temperaturen” , zoals een weerman het uitdrukte. Weernietman Piet Paulusma had het zelfs over “maatschappijontwrichtende omstandigheden” ,en dat het al drie weken min één dag zo droog is en er scheuren in de grond ontstaan.
Is het eindelijk mooi weer krijgen we dat gezeik weer.
Mijn compagnon de vrijeradicaal Ab komt in zijn auto voorrijden en ik stap snel in. Wij hebben een afspraak met ene Baron M.L.X.Th. van der Boencke.

Boencke woont op de Veluwe en belde ons onderzoeksbureau op voorspraak van mijn ‘vriend’ Wetonthouder Jansen. Aangekomen bij zijn residentie, doet hij zelf open.
‘U bent laat,’ merkt hij misprijzend op.
‘Sorry,’ zeg ik. ‘Door de maatschappijontwrichtende omstandigheden reden wij in een scheur die dwars over de A12 loopt.’
‘Tja, nou ja, ik was net aan het lunchen dus u kunt net zo goed een vorkje meeprikken.’

Binnen een minuut zitten wij in een eetzaal achter een bord Noordzeetong met frieten en worteltjes, opgediend door een butler die Joost heet(??)
‘Lekkere peentjes,’ zegt Ab die wortels altijd peentjes noemt. ‘Kijk Paco, zo moet je ze prakken.’ Hij ramt een vork op de doorgekookte smurrie waarna de klodders tegen Baron van der Boencke’s stropdas ketsen.
‘Kunt u deze eh ..inboorling even in bedwang houden,’ zegt Boencke lichtgeraakt. ‘Maar goed, mijn voorraad diamanten is gestolen. Uit de kluis nog wel.’
‘Waarom schakelt u de politie dan niet in,’ vraagt Ab.
Boencke kijkt hem peinzend aan.
‘O,’ zegt Ab na een lange stilte, ‘ik snap het al. Die glimmertjes zijn natuurlijk per ongeluk uit een vrachtauto in de kofferbak van uw auto gevallen.’

Ik kijk Ab lang aan ‘Kolère Ab, moet ik nu jaloers zijn dat ik even snel denk als jij of moet ik jaloers zijn dat jij even snel denkt als ik?’
‘Maakt mij niet uit,’ zegt Ab. Hij laat een boer en begint een sjaggie te draaien.
‘Ik meg aannemen dat eh.. dat goedje geen wiet is?,’ vraagt van der Boencke
‘Now way,’ zegt Ab. ‘Zware shag van de Weduwe. Heavy from the widow.’
‘Ab zit op Engelse les voor beginners,’ leg ik Boencke ter verklaring uit.
‘Fijn,’ zegt Boencke. ‘Hoe dan ook, niet alleen mijn diamanten zijn uit mijn kluis verdween maar ook mijn echtgenote is verdwenen.’
‘Dat is pas toevallig!,’ roep ik uit. ‘Vind je ook niet Ab.’
Ab knikt en roept dan naar Joost de butler. ‘Schenk mij nog effe een jenevertje in Bommel, maakt niet uit wat het is: Bokma, Bols, Hartevelt,Olifant of KetelI. Een taainagel mag ook.’

‘Ik neem aan dat het terugvinden van uw vrouw prioriteit heeft?,’ vraag ik onderhand nog wat zout op de Noordzeetong strooiend. Helaas valt het dopje van het zoutvaatje. En nog erger, het zoutvaatje was net gevuld en het zout ligt nu in een hoopje op mijn Noorzeetong.
Ab verslikt zich door het lachen terwijl ik het zout na een diepe inademing in zijn richting blaas. Helaas komt net Joost de butler met de jenever binnen waardoor de tochtwind van richting verandert en het zout tegen de stropdas van Boencke spat. Daar zaten nog wat resten peentjespuree dus…

‘Had ik al gezegd wat een aangrijpende stropdas u om heeft?,’ vraag ik maar.Je moet toch wat zeggen in zulke situaties
‘Uw tafelmanieren laten te wensen over, heren,’ merkt Boencke op. ‘Ik hoop dat uw resultaten als privé detectives wat beter scoren. En om uw vraag te beantwoorden: nee, mijn diamanten hebben prioriteit. Maar vindt mijn vrouw dan vindt u mijn diamanten.’
‘Moet uw vrouw heel blijven?, ‘vraagt Ab onschuldig.
‘Dat laat ik aan uw vindingrijkheid over. Als die net zo groot is als uw tafelmanieren komt u er vast wel uit. En willen de heren mij nu excuseren?’

Even later staan wij weer op straat. 24 graden!
‘Heb jij een vestje bij je Ab?, ik ben een beetje rillerig. En waar zou vrouw Boencke uithangen denk je?’
Ab denkt na, wat nog niet meevalt bij deze extreem warme maatschappijontwrichtende temperaturen.
‘Joost mag het weten,’ zegt Ab na twintig minuten nadenken.
Daar zou Ab wel eens gelijk in kunnen hebben want meestal is het de butler..

47 reacties

Opgeslagen onder VRIJERADICAAL AB

DAAR MOET JE MEE LEREN STERVEN

Het plan om met buurvrouw SM en mijn compagnon de vrijeradicaal Ab iets in een restaurant te gaan eten bracht de stemming er goed in totdat wij door de politie staande werden gehouden vanwege te hard rijden..
Buurvrouw SM reed zelf dus gelukkig kan zij ons niets verwijten.
Toen zij het raampje opendraaide gaf zij meteen toe veel te hard te hebben gereden en constateerde tevreden hoe heer agent zijn focus al naar haar decolleté had verlegd.
Het had dus allemaal met een sisser kunnen aflopen ware het niet dat Ab zich er meende mee te moeten bemoeien.
‘Met zulke korte vingertjes moet jij wel een kort pikkie hebben,’ zei Ab minzaam, waarna heer agent alsnog naar het bonnenboekje greep.

In het restaurant staat de tv aan. En wij zitten er precies onder. Op het scherm een scène uit een soap. Een vrouw in een joggingpak zet de vuilnisbak buiten waarna wij twee minuten later diezelfde vrouw in bed aantreffen met een biceptuele testosterongebruiker .
Zij draagt er netkousen bij. Merkwaardig. Doen vrouwen dat? De vuilnisbak buiten zetten in een joggingpak waar ze netkousen onder draagt? Voor het geval dat?
Even later blijkt het niet om een soap te gaan maar om een nieuwsitem over de soapactrice met netkousen die dood werd aangetroffen in bad.
De schrijver van de soap beklaagt zich erover dat sinds de dood van de vrouw de kijkcijfers van de soap drastisch kelderden.
‘Death kills the merchandise,’ merkt Ab diepzinnig op.
‘Daar heb je een punt, Ab,’ zeg ik. ‘Met zoiets moet je leren sterven’

Een ober vraagt wat wij willen eten.’Doe mij als voorgerecht maar een broodje kaas met augurk, maar dan zonder de augurk,’ zegt Ab.
Ab is in goede vorm, merk ik wel.
Even later ontstaat er enig tumult ergens achter in het restaurant.
Als ik mij omdraai zie ik Dirk Scheringa, waarvan ik dacht dat hij zijn faillissement intussen goed leek te verwerken. Totdat ik hem nu uit het niets ,zonder broek, op de tafel zie staan in dit gezellige familierestaurant
Zijn vrouw zit er bedremmeld naar te kijken. Het gerucht gaat dat zij, om wat om handen te hebben haar kattenbak gewoon blijft verschonen ook nadat haar twee katten het gewicht van een vrachtwagen hadden ervaren en in de strijd met dat gewicht aan het kortste einde trokken.

Op de terugweg worden wij weer staande gehouden. Dezelfde agent. Ab rijdt nu en mag een blaasproef doen.
‘Sorry, van die lullige opmerking van daarnet,’ zegt hij tegen heer agent.
’Jongens,’ zegt hij tegen ons. ’Dit is agent Daan. Hij mag dan fysiek foeilelijk zijn maar volgens zijn vrouw weet hij in bed standjes aan te nemen waar M.C. Escher nog een puntje aan kan zuigen.

Heer agent pakt zijn bonnenboekje…

49 reacties

Opgeslagen onder VRIJERADICAAL AB