Categorie archief: UIT DE PRAKTIJD VAN PACO’S ONDERZOEKSBUREAU

ONTLASTING

Samen met mijn compagnon, de vrijeradicaal Ab, loop ik een tent binnen dat voor een restaurant moet doorgaan. Wij hebben met wethouder Jansen hier afgesproken om wat lopende zaken door te nemen.

Jansen eet hier altijd met zijn zakenrelaties, dus dan weet je wel wat voor tent het is.

Als wij gaan zitten hoor ik ergens achter in de keuken de stem van Michael Jackson zingen maar voor hetzelfde geld is het een erg groot dier dat hevige pijn lijdt.
De eigenaar van de tent komt handenwringend naar ons toe: ’wat mag ik voor de heren betekenen?’
De man heeft een hoop grote tanden met een klein beetje gezicht er omheen. Zijn tanden zien eruit alsof ze voor een heel ander beest bestemd zijn.
Ab bestelt een glas chocolademelk met gesneden citroen en zelf vraag ik om een glas kamelenmelk.
‘Komt in orde heren,’  zegt grote -tanden -met- gezicht- eromheen.

De deur gaat open. Een vent met een map onder zijn arm komt binnen en kijkt om zich heen. Ik ken hem wel. Het is van der Goudgerand. Hij doet iets vaags bij de belastingen.
Grote-tanden-met- gezicht- eromheen loopt handenwringend naar hem toe, buigt bijna en zegt: ‘mag ik u een stoel aanbieden?’
Ab draait zich om: ‘Een stoel? Die vent is een ambtenaar van de belasting, die wil het hele interieur.’
‘Wat heb jij toch tegen ambtenaren, Ab?’ vraag ik. ‘Die mensen doen toch niets?’

De deur wordt weer opengegooid en daar is ie eindelijk; wethouder Jansen. Bezweet voorhoofd, gulp open, verkeerde sokken.
‘Sorry heren, ik ben wat laat. Ik heb mij verslapen.’
‘Hoezo?’ vraagt Ab. ‘Slaap je thuis ook al.’
‘Zal ik straks even lachen, Ab?’ zegt Jansen. ‘Nee, het werd nogal laat vannacht. Mijn vrouw zat met haar vinger tussen de deur.’
‘Nou en?’, zeg ik. ‘Daar ga je toch niet dood van?’
‘Zo is dat,’ zegt Ab. “Wat zei de dierenarts? Afmaken maar dat kreng? ‘

Voor Jansen kan reageren komt die griezel van de belastingen, van der Goudgerand, naar ons tafeltje lopen: ’Ach, amice Jansen, u ook hier? Prachtige ambiance, wat?’
‘Hoe is het met u meneer van der Goudgerand?’ vraagt Jansen. ‘Nog steeds vrijgezel?’
‘Nou, nou, heer Jansen, dat heeft ook zijn veurdelen heur. Ik wou dat ik veur elke eh…dame waar ik mee geslapen heb, een euro kreeg ,hahahahahahaha..’
‘Waarom?’ komt Ab er tussendoor. ’Wou je een krant kopen?’

Van der Goudgerand trekt zijn neus op: ’Zeg amice Jansen, ik weet dat het moeilijk is om goed personeel te krijgen, maar dit uitschot,’ en hij wijst op Ab en mij, ‘is wel heul erg beneden elke norm.’
‘Blijf een beetje uit mijn buurt, lullo,’ zegt Ab. ‘Je stinkt als een hoofdgerecht van deze tent. Werk je overigens nog steeds bij de ontlasting?’
Grote-tanden-met- gezicht- eromheen laat een blad vol drank vallen.
Vanuit de keuken klinkt nu de stem van Gerard Joling maar voor hetzelfde geld is het een bejaard varken in doodsnood dat besprongen wordt door een roedel doorgefokte belastingambtenaren.
Ik bedoel, zo’n tent is dit gewoon.

Advertenties

47 reacties

Opgeslagen onder UIT DE PRAKTIJD VAN PACO'S ONDERZOEKSBUREAU

KUDTWEER

Op weg naar Brussel met compagnon,de vrijeradicaal Ab. Een klus voor ons onderzoeksbureau.

Terwijl het zweet alle kanten bij mij naar beneden stroomt, houdt Ab de conversatie gaande met hoogstaande discussiepunten als; ‘kun jij je raampje ook niet dichtdoen, ik ben een beetje rillerig,’ en, ’verdorie, die tocht kruipt langs mijn benen omhoog.’
Twaalf graden, een file en een zeikende Ab. Ik kijk hem moordzuchtig aan.
‘Wat!!’, zegt hij ook nog. ’Humorspier gesmolten?’

De file lost op en ik scheur de snelweg af. Even bijkomen in een café. Met bier of zo.
‘Fijn, man,’ zegt Ab. ‘Kan ik effe zeiken.’
‘Zeiken? Man waar haal je het vandaan??  In deze hittegolf met temperaturen van boven de 10 graden, loopt bij mij  alles mijn poriën uit.’
‘Ja, dat is ook te ruiken, ma man.’

Het plaatsje, waar ik niet dood zou willen worden gevonden, heeft alle benodigdheden om te overleven. Kruitvaten, Rukpleisters , Hema’s en Lidl’s.
Op het terras met luifel bestel ik bier. Naast mij twee hard pratende vrouwen van tegen de veertig. De Mabelgeneratie, zeg maar.
Aan mijn andere kant ,twee rochelende bejaarden met kwijl langs de mond.
‘Hier wil ik oud met je worden, Paco,’ zegt Ab tevreden, drinkend.

De twee vrouwen hebben het over de open wonden van een achternicht van de achterbuurvrouw. Na een kwartier weten we dat de hele straat terminaal is. Mijn bier smaakt niet meer.
Ik kijk Ab aan: ’Hoe heet die stichting ook alweer, waar wij heengaan?’
‘De stichting terraspolitie, Paco.’

Stilte.

Behalve het gegorgel van de bejaarden naast ons.
‘En wat moeten wij er ook alweer doen?’
‘Niks bijzonders, Paco. Een paar nieuwe doelstellingen formuleren welke wij als speerpunten van het stichtingbeleid kunnen toevoegen.’
‘O ja? Weet ik niets van. Welke speerpunten dan?’
‘Bij de wet, het gezeik van vrouwen op een terras, over medische bloopers, verbieden. ‘

Nu weet ik weer waarom hij de vrijeradicaal wordt genoemd.
Maar het lukt. De vrouwen staan boos op en lopen het terras af terwijl ik tevreden DE zomerhit van 1974 ,Dokter Bernhard, neurie.
Hun plaats wordt ingenomen door twee mannen.
‘Hoe is het met je nicht?’ vraagt de één.
‘Uitgezaaid,’ zegt de ander.Wordt een onzekere toekomst voor haar.’
‘Hoe oud is ze?’
‘Zesennegentig!’

Ik neem nog een slokje. Ab ook. De rochelende bejaarden ook.
De Mabelgeneratie duikt kankerend de HEMA in.
Een thermometer geeft zuchtend het gelijk van Paulusma aan: Kudtweer!


52 reacties

Opgeslagen onder UIT DE PRAKTIJD VAN PACO'S ONDERZOEKSBUREAU

VAN U WIL IK ZINGEN ,PEER

‘Wethouder Jansen op lijn  één,’  zegt mijn secretaresse Machteld terwijl ik net volop aan het nietsdoen ben achter mijn bureau. Tot overmaat van ramp wandelt mijn compagnon, de vrijeradicaal Ab,  ook nog binnen en gaat aan de andere kant van mijn bureau zitten.
Ik neem op.
‘Jansen hier.’
‘Dag Jansen hier.’
‘Grapkeutel, ik heb een opdracht voor je. Het onderzoeken van de antecedenten van Aannemer van der Slachtmug.’
‘Fijn, Jansen hier.  Goed om te weten. Dag Jansen hier,’  en ik verbreek de verbinding.

Ik kijk naar Ab. ‘Dat was Jansen.’
‘Ja, dat had ik al begrepen toen Machteld zei dat Jansen op lijn één zat. En dat werd nog eens bevestigd door het feit dat je tijdens het gesprek drie keer ‘Jansen’  hebt gezegd. Zulke dingen voel ik haarfijn aan. Daar ben ik goed in.’
‘Hij wil dat ik onderzoek doe naar Aannemer van der Slachtmug.’
Ab knikt,’ En dat vind ik prettig om te weten, omdat?’
‘Jezus Ab, effe wat minder bijdehand, ik vertel je het gewoon.’
‘En dat brengt ons op een interessante vraag, Paco,’
‘Welke vraag?’
‘Of je dat onderzoek gaat doen.’
‘Dat onderzoek naar van der Slachtmug?’
‘Nee, dat onderzoek naar de recente troepenbewegingen in Irak. Jezus, Paco, wat zit je toch slap te zeiken.’
‘Waarom zou ik dat onderzoek niet doen?’

Ab steekt een sigaartje op.’Ik was gister bij de bakker. Vijftien klanten voor me. Maar dat is het waard. Geen enkele andere bakkersassistente weet mijn charme meer op juiste waarde te schatten dan de assistente van deze bakker. Soms is het moeilijk om zo’n groot charmeur te zijn als ik.’
‘Ja, Ab, maar gelukkig lijd je in stilte.’
‘Hoe dan ook, voor mij stond van der Slachtmug. Toen hij aan de beurt was bestelde hij twee ventielen en een binnenband. Vegetarisch graag want ik ben sinds kort vegetarisch gereformeerd,  zei hij. En wij zingen altijd palmen voor het eten.
Zo, zei de bakkersassistente toen. Palmen zingen. Wat zijn dat eigenlijk, palmen?
Dat zijn vegetarische liedjes die wij voor de Pere Vretus zingen, antwoordde vander Slachtmug.

Kortom, van der Slachtmug werd een kwartier later afgevoerd met een ambulance. Snap je waar ik heen wil?’
Dat snap ik en dus bel ik Jansen.
‘Jansen? Paco hier. Ik h…’
‘Fijn om te weten Paco hier. Dag Paco hier,’ en hij verbreekt de verbinding.
Ab blaast wat rook uit. ’Je moet toegeven dat hij geestig is die Jansen.’
Daarna tikt hij wat as op mijn bureau en loopt de deur uit.
Hij heeft maar één schoen aan.
Ik hoor Ab aan Machteld vragen waarom zij nog twee schoenen draagt terwijl de mode er slechts één voorschrijft.
ik bel Machteld en bestel luid zingend de palm; van u wil ik zingen Peer, een dubbele espresso .
MAchteld begint te schreeuwen: ‘Stelletje krankzinnige idioten! Ik neem op staande voet ontslag!’
De dag is begonnen.

41 reacties

Opgeslagen onder UIT DE PRAKTIJD VAN PACO'S ONDERZOEKSBUREAU

PLUK DE DAG

Jan van den Maanacker is een klant van ons onderzoeksbureau. Hij belt mij. Of wij even willen gaan kijken hoe het er bij Huize Weltevree voorstaat: ‘Zelf heb ik daar geen tijd voor.’ zegt hij. ‘Mijn tante van vaderskant ligt daar en volgens mijn moeder is het daar een rotzooitje.

Dus gaan de vrijeradicaal Ab en ik daar een kijkje nemen. Huize Weltevree is een verzorgingshuis en ligt tegen de rand van een bos aan.
Er naast staat een pand met aan de gevel een schreeuwerig bord: De Matrassenexpert.
Matrassenexpert!
Ik vraag me af wat je moet leren om dat te worden.
Boven de ingang van Huze Weltevree hangt een bordje met hun motto: “PLUK DE DAG”
Redelijk. Zelf zou ik kiezen voor; BETER DAN HET ALTERNATIEF, maar dat terzjde.

Binnen worden wij opgewacht door een vrouw in een soort mantelpakje wat je nonchalant maar toch zakelijk noemt.. Ze glimlacht minzaam. Ik vermoed dat ze pas een uur nadat ze het pand heeft verlaten , weer gewoon kan kijken.
‘Mijn naam is Debbie,’ zegt ze.  ‘Ik breng u even naar Klaziena in de recreatiezaal. Zij helpt u verder.’’
Debbie. Klaziena.  Iedereen hier wordt bij de voornaam genoemd. Er hangt ook vast een dokter Jan rond.
Op weg naar de recreatiezaal komen we veel personeel tegen. Allemaal hebben ze dat gemaakte glimlachje. Hoort zeker bij hun opleiding.
Dan lopen wij de recreatiezaal in. Ongebruikte pinpongtafels. Ongebruikte biljart-tafels. Veelgebruikte tv’s.
‘Gaat u zitten,’ lacht Debbie. ‘Klaziena komt zo.’
In de zaal stinkt het naar urine. Er zitten zes oude mensen, waarvan drie in een rolstoel. Vier van hen beven. Twee, mompelen voor zich uit.
‘Ons voorland,’ zegt Ab. ‘Beloof me dat je me doodschiet als ik zover ben.’

Dan komt Klaziena binnen. Geel truitje, blauwe broek., naaldhakken.
Wat kan ik voor u doen! Wilt u koffie? Thee?  Iets anders, een frisje misschien?’
‘Ik wil hier weg,’ zegt Ab. ‘Maar eerst willen wij weten waarom uw patient, mevrouw van den Maanacker, de hele ochtend in haar eigen pis ligt te rotten.’
Klaziena trekt haar neus op.’Wat een onzin!  Iedereen hier wordt goed verzorgd en..’
Ab onderbreekt haar. ‘Het is nu elf uur. In de ochtend. Waar is mevrouw van den Maanacker? Waar is de rest van de bewoners behalve die zes hier?’ Ab wijst op de zes bevende oudjes,  verderop.
‘Nou…eh…die zal op dit moment aangekleed worden, door het personeel.’
‘Laat zien,’ zegt Ab. ’ Ik wil bewijzen.’
‘Ja, ho ho, zo gaat dat niet.!’
‘Read my lips,’ zegt Ab. ‘Ik…..wil….haar….NU…..zien.’
‘Zo werkt dat niet,’  zegt Klaziena, nog steeds glimlachend. Daar zijn protocollen voor en..’

Ab houdt het voor gezien, pakt zijn mobieltje en belt van den Maanacker:’Jan, haal je tante hier als de sodemieter op !’
Daarna lopen wij zonder omwegen de zaal uit en gaan richting uitgang. In de gang worden hij ingehaald door een rennende man: ’Hee, wacht eens even jullie dan kan ik iets uitleggen. Mijn naam is dokter Jan en..’
Als ik het niet dacht.
Wij laten hem staan en lopen naar de auto. Mijn handen beven. Ik steek een sigaartje op.
Nu het nog kan.

43 reacties

Opgeslagen onder UIT DE PRAKTIJD VAN PACO'S ONDERZOEKSBUREAU

GEEN VERBAND

De vrijeradcaal Ab en ik zijn onderweg naar een hotel ergens in Nederland. De eigenaar nodigde ons uit vanwege een reeks aan inbraken daar. Of wij dat willen onderzoeken.
Ab rijdt, terwijl ik de krant lees. Pagina 2: een grote foto van een vent wiens kop volledig schuil gaat achter een berg verband. Onderschrift: Man afgetuigd terwijl tegelijkertijd , vijftig meter verderop,  een sportvliegtuigje neerstortte. Er is geen verband.
Ik lees het Ab voor. Hij kijkt zijdelings naar de foto : Aan die kop te zien is er verband genoeg.’

Hij geeft wat extra gas en rijdt nu 160. Ik vraag vriendelijk of het wat minder kan.
‘Geen zorgen, Paco, de auto heeft aan jouw kant ook een airbag.’
Dat stelt mij gerust.

Intussen naderen wij het hotel. Voor de ingang een groot bord:
Kamers te huur
12 euro per uur. 100 euro per week
Spiegel aan het plafond
Nu ook met matrassen.
Binnen ziet het er uit alsof er een roedel stinkdieren de vierdaagse heeft gehouden.
‘Tja,’  zegt Ab,  ‘dat ze dit een hotel durven te noemen. Stinkhol is nog een te goede benaming voor dit krot.’
‘Ach Ab, politici worden ook ‘eerlijk’, ‘fatsoenlijk’ en ‘heren’  genoemd.’
Wij worden welkom geheten door de eigenaar die zich voorstelt als van der Kattendonker: vet donker haar, spijkerbroek, mouwloos shirtje en de lelijkste geel-paars-bruine- laarzen die ik ooit gezien heb.
Hij biedt ons een uitsmijter aan en wij zien intussen  twee klanten met lange tanden iets vaags naar binnen werken. Ze zweten allebei. ’ Aan uw klanten te zien,’ zegt Ab, heeft u het gastronomische niveau van een cafetaria bijna bereikt.’
Ab kan heel subtiel zijn als hij wil.
De man bedankt hem er ook nog voor.

Twee uur later zitten wij knikkebollend naar zijn monoloog te luisteren over kudt allochtonen, tuig van de buitenlandse richel, kudt Polen, kudt Roemenen en alle inbrekers tegen de muur zetten.
Zijn stem lijkt op het geluid van een Roemeense slagviolist die Korinthisch leer staat aan te prijzen op de vogeltjesmarkt
Nog een uur later krijg ik er genoeg van: ’Misschien moet jij eens ter zake komen.’
‘Ik neem de tijd voor mijn uitleg, ja!  Ik doe dingen niet graag overhaast.’
‘Dat laatste moet je onthouden,’ zegt Ab, ‘als je nieuwe schoenen gaat kopen.’
Hoe dan ook, we besluiten de klus niet aan te nemen. Het ruikt teveel naar verzekeringsfraude.’

Op weg naar huis kijk ik eens naar Ab die maar blijft klagen over oplichters , teveel regen, teveel hitte, kudt tv en kwaliteitsarme nijlpaarden in het zuiden van Siberie .
Het zal niet lang meer duren of hij zal mopperend opstuiven wanneer iemand de thermostaat lager zet. Of als er te weinig melk in zijn koffie zit.

Ik zet een cd aan:
Amos Lee.
Mission Bell.
Een aanrader!

51 reacties

Opgeslagen onder UIT DE PRAKTIJD VAN PACO'S ONDERZOEKSBUREAU

HET BELOOFDE LAND

Mijn compagnon, de vrijeradicaal Ab belt mij: ‘Wouter van Dam belde net.  Of wij langs willen komen.’
‘Wouter??, ‘ vraag ik.  ‘Die was toch begraven vorig jaar?’

‘Lijkt me wat voorbarig,’  zegt Ab.  ‘Tenzij je tegenwoordig vanuit je kist kunt bellen.  Hoe kom je erbij dat hij begraven is?’
‘Omdat ik een verhuiskaart van hem kreeg.  Hij liet zich begraven in Weidevenne,  een of andere wijk in Purmerend. Dat kun je toch geen wonen meer noemen daar?  Dat noem ik levend begraven worden in dat gat.’

Ab neemt niet te moeite te antwoorden. Hij verbreekt de verbinding en staat tien minuten later met zijn auto voor de deur.
Even later rijden wij door Weidevenne dat beheerst wordt door straatnamen als Mambostraat, Jamaicastraat en meer van die geestige prefabvondstjes. Binnen één minuut tel ik al negen huizen die te koop staan. Waar zou dat aan liggen.
‘Welkom in de wereld van de “young urban professional” , zegt Ab sarcastisch.  ‘Als u naar links kijkt ziet u onze populaire appartementswoningen en duurdere eilandwoningen en als u naar rechts kijkt ziet u niets.’

‘Waar woont die eikel ook alweer,’  vraag ik zijn slappe gezeik vriendelijk onderbrekend.
‘In de Bisonstraat 34.,’  legt hij behulpzaam uit. ‘ En die ligt ten zuiden van de Lamastraat,  die weer haaks staat op de Kamelendreef. Kun je het nog volgen.?’
‘Ik wel..Ik kan alles volgen. ‘

In de Bisonstraat die wij bij toeval tegenkomen stoppen wij bij nummer 34. Ab kijkt geïnteresseerd naar het pand: ‘Ik dacht dat jij zei dat hij begraven was.’
‘Dat klopt. Dat zei ik ook,  Ab.’
‘Nou, volgens mij is hij gecremeerd.’
‘Hoe dat zo?’
‘Kijk dan naar dat huis!  Het is helemaal rond!  Dat is toch gewoon een crematorium?
Moet je zien er komt rook uit aan de bovenkant.’
‘Dat is de schoorsteen, Ab. Misschien heeft Wouter het koud.’

Wij lopen de voortuin in die vol staat met kabouters, elfen en nog wat kleurloze trollen.
‘Kijk.’  zegt Ab,  ‘daar hangt Wethouder Jansen’s vrouw,’  en hij wijst naar een heks die bij wijze van versiering aan de deurknop hangt.
Gelukkig doet Wouter de deur open en begroet ons met een wit gezicht.
‘Blij dat jullie er zijn, boys.  Mijn dochter is verdwenen.  Jullie moeten haar zoeken.’
‘Hoe oud is ze, Wouter’,  vraag ik terwijl ik mijn jas op het gewei van de kop van een eland hang die bij wijze van kapstok aan de muur hangt.
‘Zelf geschoten, Wouter?,’  vraagt Ab.  ‘Of krijg je dat cadeau als je lid wordt van de dierenbescherming’
‘Ze is zeventien,’ antwoord Wouter, Ab negererd.
‘Hoe lang is ze al weg ?,’  vraag ik
‘Ze zou om twaalf uur thuiskomen,’  zegt hij nerveus.
‘Wanneer? Gisteren?’
‘Eh..nee vandaag,’  zegt hij aan zijn haar frunnikend.

Ab en ik kijken elkaar aan. En daarna kijken wij elkaar nog eens aan. En daarna kijken wij op onze horloges. Twee uur!
‘Jezus,’  zegt Ab. ‘Dan is ze al twee uur weg!  Waarom heb je ons niet meteen na vijf minuten al gebeld??  Misschien is ze nu al door een wilde Eland opgevreten.’
‘Jullie begrijpen het niet,’  hijgt Wouter.  Ze heeft een loverboy…’
‘Nou en,’  zegt Ab. ‘ Draai dan zijn ballen eraf en hang ze naast die elandskop. Prachtig stilleven.’

Dan gaat de bel. Een meisje van een jaar of zeventien komt binnen; ”Dag pap, ik ben wat later maar ik heb het uitgemaakt met Dorus. Hij wou wat teveel rare dingen van mij….’

Even later rijden wij weer naar huis.  ‘Zullen wij hier ook een kantoor openen, Ab?  Geestige leeuwenkop aan de muur, een loverboy als bijzettafeltje en om de dag jagen in de Sumatradreef’.

Ab antwoord niet maar scheurt met 180 het beloofde land uit…….

39 reacties

Opgeslagen onder UIT DE PRAKTIJD VAN PACO'S ONDERZOEKSBUREAU

NES, AMELAND

 

Herr Heimlich blijkt inderdaad in Nes op Ameland te zitten. Hij zit met drie lijfwachtachtige gorilla’s op een hotelkamer. Waarschijnlijk zitten ze te genieten van al het geld dat ze wethouder Jansen hebben afgetroggeld. Gelijk hebben ze, zou ik ook doen.
Maar ja, de vrijeradicaal Ab en ik zitten hier om dat geld weer bij Jansen terug te krijgen en dat valt nog niet mee want we zitten hier al twee dagen in een auto voor het hotel te wachten zonder dat er wat gebeurt.

Ameland is een geestig eiland met veel water er omheen. En als het regent zie je nog meer water. ‘ Als ik hier nog een week moet zitten spring ik vrijwillig van de vuurtoren,’ zeg ik tegen Ab die naast mij in de auto zit.
‘Dan zit je hier nog wel een week want ik las net dat er een file voor die vuurtoren staat. En je moet een kaartje kopen als je wilt springen.’

Ab probeert intussen met een verrekijker te volgen wat Heimlich zit uit te spoken in zijn hotelkamer. De gordijnen staan open daar.
‘Is het een beetje interessant Ab?,’ vraag ik verveelt gapend.
‘Dat kun je wel zeggen,’ antwoord Ab. ‘Deze kijker vergroot honderd maal.
Ik kan van hieruit zelfs, 150 km verderop, Jansen op zijn vrouw zien raggen, ik bedoel maar.’
‘Is dat zo?,’ vraag ik. ‘Altijd al geweten wat voor smerig mannetje jij bent.’
Ab kijkt mij schaapachtig aan. ‘Lullo’, is zijn enige reactie.

Plotseling begint het te regenen en Ab zet de ruitenwisser aan.
‘Kutweer,’ bromt hij terwijl hij door de kijker nog iets zinnig probeert te zien.
‘Ik ben altijd blij als het regent Ab, want als ik niet blij ben regent het toch wel.’

Stilte.

Ik heb er genoeg van. Naar regen kijken is hetzelfde als genieten van opdrogende verf. Tijd voor wat onbezonnen acties. Met mijn mobieltje bel ik een taxi en vraag ze voor het hotel te wachten .Vervolgens loop ik met Ab het hotel binnen naar kamer 26 en klop op de deur: ‘Wer da???’
‘Hoerservice hier. Twee Thais en twee Chinees!!,’ roept Ab.
De deur gaat op een kier, ik trap hem open, loop naar binnen en zet mijn aansteker in de vorm van een pistool tegen Heimlich’s kop: ‘Howdie, Heimlich. zeg eens tegen de heren gorilla’s dat ze die taxi voor de deur nemen naar de vuurtoren om daar op de play-offs te wachten.
En tutut, geen paniek, Jeus komt ook. Hij is al gesignaleerd in de buitenwijken van Nes. En heb je overigens al dat nieuwe kassucces gezien, Christus strekt de benen? Fenomenaal!’

Heimlich stuurt met een bleek gezicht zijn gorilla’s naar de taxi en ik geef hem opdracht, telefonisch 2.5 miljoen naar Jansen’s rekening te boeken.
‘Es war nur zwei Million,’ durft de lul ook nog te zeggen.
‘Dat klopt, Adolf’, zegt Ab. ‘Maar wij hebben ook zo onze kosten.’
Daarna wandelen wij doodgemoedereerd het hotel weer uit, en bestellen een boottaxi naar de vaste wal.

Hoeveel krijgen wij eigenlijk voor deze klus,’ vraagt Ab op de terugweg.
‘Niet zoveel, Ab,’ antwoord ik. ’ Maar ja, geld maakt toch niet gelukkig.’
‘Zit wat in,’ bromt Ab. ‘Maar ik ben nooit te beroerd om het nog een kans te geven.’

Dat filosofische van Ab.
Wordt veel te weinig gewaardeerd..

43 reacties

Opgeslagen onder UIT DE PRAKTIJD VAN PACO'S ONDERZOEKSBUREAU

LOCH NESS

Wethouder Jansen, diie niet alleen wethouder is maar ook eigenaar van een paar grote zaken is opgelicht door een Duitse “klant”. Het gaat om twee miljoen euro.
Of wij dat ‘even’ willen rechtzetten.
Hij belt mij met wat instructies, de naam van de Duitser, die Heimlich heet en de mededeling dat de Duitser in Ness is gesignaleerd dus verbreek ik de verbinding voor hij verder kan gaan preken.

Samen met de vrijeradicaal Ab vlieg ik naar Londen, vandaar naar Aberdeen en vervolgens rijden wij met een huurauto naar Loch Ness in Schotland.
Veel Hotels zijn er niet maar in geen van de hotels zit Herr Heimlich dus bel ik Jansen maar weer: ‘Heimlich zit hier niet Jansen, heb je nog wat informatie?’
‘Hij moet daar zitten, Paco. Hij zit in hotel Zeewinde. Kan zelfs jij niet missen.’
‘Hotel Zeewinde? Klinkt niet erg Schots, Jansen’
‘Schots?? Hoezo Schots?? ‘
‘Ab en ik zitten midden in Loch Ness, Jansen. Hoe Schotser wil je het nog hebben’
‘Loch Ness??? Jezus, Paco, Heimlich zit in het dorpje Nes op Ameland!!!
Mijn God! Wat is er van jou geworden Paco!
Ik weet nog dat ik er bij was toen je op het punt stond je diploma te krijgen en uit te groeien tot een heuse gesalarieerde volwassene met een sofi-nmummer en een studieschuld! Dat was de tijd dat je nog niet was aangetast door drankmisbruik. Man wat stel je mij teleur. Regel dit!!!

Jansen hangt op. Ab stelt lachend een pilsje voor in een hotel .Ik kan hem wel wurgen.
Achter de bar van het hotel staat een vent die van boven tot onder is doorgetatoeëerd
De kop van een groot monster eindigt bij zijn nek. Ab vraagt beleefd hoe hij aan die enge huidaandoening is gekomen. De barman wil iets giftigs zeggen maar bedenkt zich als hij Ab een mug ziet doodblazen.

Naast ons aan de bar zit een vent met twee geamputeerde benen volledig dronken te wezen.Lallend bestelt hij nog een whiskey. De doorgetatoëeerde barman weigert dat waarop de man begint te janken.
‘Doe niet zo lullig man,’ zegt Ab tegen de barman. ‘Die vent hier kan toch al niet meer op zijn benen staan,dus wat maakt het uit.’
Barman gaat in een deuk en laat ons door zes gorilla’s de tent uitsmijten.
Wisten wij veel dat die geamputeerde vent zijn broer was.

Tweeduizend euro lichter zijn wij weer in Holland en reizen door naar Nes.
In Ameland.

Wordt vervolgd..

53 reacties

Opgeslagen onder UIT DE PRAKTIJD VAN PACO'S ONDERZOEKSBUREAU

BRUNO BANALI

Loop toch maar eens de drugisterij binnen. De dood in zijn woning gevonden Bruin van der Kroggenbal is hier het laatst in leven gesignaleerd. Zijn broer Walmoet gelooft niet in een natuurlijke dood.

Wat ik van Bruin weet is niet veel. Wel dat hij een uiterst sociaal mens was. Zo reed hij vaak op zijn fiets naar de Veluwe met op zijn rug een dubbelloops jachtgeweer. Bruin was een groot liefhebber van wilde zwijnen. En zo sociaal als hij was, zag hij er niet tegenop om een hert te schieten en die midden in een kudde zwijnen te smijten. Bruin dacht dat ze dat wel lekker vonden.

De laatste tijd overigens, concentreerde hij zich meer op het afschieten van loslopende kloosterlingen uit solidariteit met zijn neef die nooit gepakt werd toen hij op een katholiek internaat vertoefde en dat nooit heeft kunnen verkroppen.
Zo was Bruin gewoon. Vol liefde voor mens en dier
Bruin was ook een groot liefhebber van de Afrikaanse cultuur, zo onderzocht hij, geheel belangeloos het dalende gebruik van zonnebanken daar en het effect op de stijgende economische crisis bij een dalende uitvoer van Olifantskoppen.

In de drugisterij is het stil. Er sluipen wat randfiguren rond .Vrienden van de zoon van Drugist Merelkuiken. Zoon Merelkuiken verkoopt drugs onder de toonbank. Wordt oogluikend toegestaan door de lokale politie die hier dagelijks een zak drop koopt.
Dan loop ik bijna een groot rek met cd’s omver.
Cd’s in een drugisterij. Gekker moet het niet worden.Twee planken zijn gewijd aan het volledige werk van Sir Klef Richard. De man is inmiddels zeventig maar dat geef je hem niet. Laatst zag ik een foto van Klef. Hij heeft zich jarenlang ingespoten met geconcentreerde aardbeienyoghurt om de ouderdom buiten de deur te houden.
Dat is hem redelijk gelukt al schijnt zijn aanleg voor aambeien hem flink in de weg te zitten waardoor hij toch nog redelijk krom is gaan lopen.

‘Kan ik u helpen?,’ vraagt drogist Merelkuiken
‘Jazeker,’ doe mij maar een broodje scharrelaap,’ zeg ik vriendelijk.
‘ Wablief?”
‘Scharrelaap,’ herhaal ik geduldig. Van cd’s naar broodjes scharrelaap is maar een kleine stap. Met je tijd meegaan, heer Merelkuiken, dat is het motto van vandaag.’
‘Wat wilt u nou eigenlijk,’ zegt hij fronsend’
‘Weten wat Bruin van der Kroggenbal hier deed, twee weken geleden.’
‘Geen i…i…idee,’stottert hij. ‘Hier, dit is echt iets voor u,’ lacht hij en spuit iets uit een flesje op mijn hand.
‘Is dat lekker of lekker? Nou?’
‘Geweldig’, zeg ik haastig mijn hand afvegend. ‘Van wie is dat spul ? Bruno Banaali?’

Hij krijgt geen tijd om te antwoorden. Twee smerissen komen binnen en doen hem zonder omwegen de handboeien om.
‘U bent gearresteerd op verdenking van vergiftiging,’ zegt een agent.
‘JA,’ zegt de ander.’Met iets uit een flesje.’
In mijn haast om een kraan te vinden stoot ik het rek cd’s om en struikel over een cd van Sir Klef.
Living Doll.
Uit de tijd dat hij nog een opblaaspoppenfetisj had.
Blazen??!!
Trillend bijt ik in mijn eigen hand en zuig het gif eruit.

‘U heeft heel veel geluk gehad,’ zegt de eerstehulparts, drie uur later.

56 reacties

Opgeslagen onder UIT DE PRAKTIJD VAN PACO'S ONDERZOEKSBUREAU

GARGLASS REPAREERT

 

Met mijn compagnon, de vrijeradicaal Ab, loop ik de kamer binnen van een man die zich voorstelt als Walmoet van der Kroggenbal, leraar Grieks-Latijn. Jaar of vijftig, morsig ruitjescolbert, open boord, ruitjespantoffels en kalend. Hij verontschuldigt zich voor de rommel:’ ramen zijn ingekegeld door “dekselse kwajongens”,’ bromt hij ,wijzend op drie sterren in drie verschillende ruiten van zijn kamer.
‘Ik zou Carglass bellen’, stelt Ab voor.’ Die zijn goed in sterretjes repareren. ‘

Ik kijk de dwergaap waarschuwend aan. Intussen komen er drie verhuizers binnen die de spullen van Walmoet in dozen beginnen te pakken .Het zijn vrouwen. ‘Zijn het dan verhuizerinnen?,’ vraagt Ab zich hardop af. Walmoet kijkt hem met open mond aan.
‘Persoonlijk zou ik dan liever voor verhuisdozen gaan,’ zeg ik op een ontspannen keuveltoon.
‘Ik ga zolang bij mijn moeder wonen,’ negeert Walmoet ons onderonsje. ’Met al die rommel en zo..’

‘Zo,’begint Ab. ‘Ter zake, u doet dus aan Grieks-Latijns worstelen?’
Walmoet kijkt hulpzoekend om zich heen: ’Eh. Nee, ik geef les aan een Atheneum,’stottert hij.
‘Maar waar het om gaat; twee weken geleden is mijn broer Bruin dood in zijn huis gevonden.’
‘Bruin dood?,’ vraagt Ab. Was hij net op vakantie geweest?’
‘Eh nee, zo heet hij gewoon. Dat is zijn voornaam. Bruin! Laat mij verder gaan, volgens de politie is, nadat het stoffelijk overschot werd gevonden, niet aangetoond dat het om een misdrijf ging’

Stoffelijk overschot!
Alsof je het over een partij vloerbedekking in de uitverkoop hebt.

‘Maar dat kan toch kloppen?,’ vraag ik.
“Absoluut niet! Mijn broer was niet iemand die zomaar dood gaat”
‘Oké,’ zegt Ab. ‘Weet u waar hij voor het laatst geweest is?’
‘Hij is het laatst gezien in de drogisterij hier verderop. Hij had last van een versleten rug.’
‘Bedoelt u die drogisterij van Tjobke Merelkuiken?,’ vraag ik .
Walmoet knikt en ik kijk naar Ab. Drogisterij Merelkuiken staat bij ons ook bekend als Drugisterij Merellkuiken omdat Tjobkes zoon Bobbe betrapt is op het onder de toonbank verkopen van illegale witte poedertjes en gekleurde pilletjes.
‘Ik wil dat u uitzoekt hoe Bruin om het leven is gekomen,’ zegt Walmoet.
‘Prima,’ zegt Ab. ’Maar u moet er wel rekening mee houden dat het zelfmoord kan zijn natuurlijk en in dat geval ligt de dader op het kerkhof…’

Ik kan er niet om lachen. De leraar Grieks-Latijn ook niet.
De verhuisdozen weer wel. Een ervan verslikt zich. Ze had een kostbaar antieke glazen schaal in haar hand.

Had…

‘Carglass repareert,’ neuriet Ab.

46 reacties

Opgeslagen onder UIT DE PRAKTIJD VAN PACO'S ONDERZOEKSBUREAU