Categorie archief: KOKEN MET PACO

FRANSE TENT

Wij hebben een heftige week achter de rug,  mijn compagnon de vrijeradicaal Ab en ik.  Ab’s buurman viel uit zijn raam op vier hoog toen hij bezig was de ramen te zemen. Het werkt in zo’n geval niet mee dat je bijna 96 bent, maar heftig is het wel.

Op de terugweg na de begrafenis stelt Ab voor om de vieze smaak weg te spoelen in een restaurant van naam. ‘Even een pierenverschrikker nemen om op adem te komen,’  stelt hij voor.
Pierenverschrikker!
De plaats waar wij net vandaan komen in aanmerking genomen,  valt er nog veel winst te behalen met betrekking tot de woordkeuze.
Ik parkeer de auto voor een Franse tent die ‘Chez Maurice’  heet.  Ab trekt een wenkbrauw op: ‘Wou je hier eten?  Die Fransen flikkeren overal saus overheen,  man.  Om te verhullen dat er vrijwel niks te vreten op je bord ligt.’
‘Precies, Ab.  Maar aan de andere kant,  ze serveren hier ook van die witte krieltjes.  Echt spierwit, weet je wel?   Waar jij zo gek van bent.  Persoolijk denk ik dan;  die krieltjes liggen daar maar op je bord als de kloten van een albino duinkonijn waar alle smaak uit is gekookt maar oké,  Ab is er gek op.’

Wij lopen de Franse tent in.  Alles is geel binnen.  De wanden,  het plafond,  de vloer.  Zelfs de kop van de ober ziet er uit alsof hij in een emmer gele verf is gedoopt.
Ober vraagt ons wat wij wilen drinken en Ab bestelt twee pierenverschrikkers. Ober verstart.
Niet ten onrechte overigens.  Uiteindelijk weet hij eruit te persen: ‘Willen de monsieurs ook nog wat eten?’
‘Zeker,’  zegt Ab.  ‘Doe mij maar een mega  Big Mac.  En iets van de kiloknaller.’
Om een mega Big Mac vragen in een Franse tent.  Dat durft alleen Ab.
De ober verstart nog meer en staat nu te kijken alsof Jamie Oliver voor zijn neus een pastinaak staat te verkloten boven een emmer zeepsop.
Geschokt loopt hij naar de keuken.

Intussen kijk ik naar de tv die boven de bar hangt.  En ik zie voor de 10.000ste keer beelden van een junkzangeres die is overleden terwijl ik gek genoeg nog maar één beeld heb gezien van 10.000 , aan honger overleden,  kinderen in Afrika.
Vreemde prioriteiten houden wij er hier op na in het beschaafde Westen.
Daarna beelden van een gestoorde Noor die dood en verderf heeft gezaaid op een eiland in Noorwegen.
Ab kijkt er ook naar.  ’Zitten wij her nog wel veilig?’  vraagt hij.
‘Hoezo,  Ab?’
‘Nou,  voor je het weet komt er een randdebiel met een machinegeweer binnenstormen die uit naam van Lodewijk de veertiende . Onder verwijzing naar Napoleon, en geïnspireerd door Nostradamus de derde,  de boel hier aan gort komt schieten. ‘
‘Tja, Ab.  Gekken hou je altijd maar dan hebben we in ieder geval nog een bord kloten van een albino duinkonijn gegeten.’
Ab schudt zijn hoofd.
De ober komt eraan met twee borden.
Gele borden…

Advertenties

42 reacties

Opgeslagen onder KOKEN MET PACO

STERFRESTAURANT

 

Met wethouder Jansen en mijn vriend, de vrijeradicaal Ab zit ik een sterrestaurant om wat zaken door te nemen. Jansen betaalt, maar dat weet hij nog niet.
De zaken gaan voornamelijk over nog niet betaalde en fors oplopende rekeningen van Jansen aan ons onderzoeksbureau.
Ab houdt niet van restaurants. en al helemaal niet van een sterfrestaurant, zoals hij het noemt. Voor alle zekerheid heeft hij een haring van Haring Henkie meegenomen. Het ligt in een vettig papiertje naast zijn bord te stinken.
Jansen kijkt er verlekkerd naar. Niet helmaal onlogisch want Jansen houdt veel meer van haringen dan die liflafjes uit een sterrentent als waar we nu zitten.
Om eerlijk te zijn; Jansen gaat niet naar een restaurant om te eten. Nee, hij haalt zijn voldoening uit het terugsturen van de opgediende gerechten.

Ab ziet Jansen naar de haring kijken.’Wil jij hem soms?,’ vraagt hij.
‘Nou, als het je niet ontrieft,’ antwoordt Jansen.
Ab geeft hem de haring en Jansen laat hem achteloos door zijn strot zakken.
‘Lekker Jansen?,’ vraagt Ab geïnteresseerd toekijkend.
‘Hmmmm,’ kreunt Jansen.
‘Mooi,’ zegt Ab. ‘Want die haring dankt zijn volle ziltige smaak vooral aan het ontbreken van een toilet in de viskraam van Henkie.’

Even een kleine stilte. Dan enkele oprispingen van een koortsig uitziende wethouder waarna delen van de haring in de vorm van een drassig soort brei, weer terugkeren van de reis naar Jansen’s maag en keurig netjes op Jansen’s schoot belanden.
‘Dat noemen we nou een gegeven haring in de bek kijken,’ zegt Ab, bezorgd op Jansen’s rug kloppend.
Een ober komt met een handdoek en het menu. Hij grijnst van oor tot oor. Hij kent Jansen.

In afwachting van het verdere verloop van het diner vraagt Ab aan mij wat er waar is van de geruchten dat mijn buurvrouw SM aan internetdating doet.
‘Tja, moet je luistern, Ab,’zeg ik peinzend. ‘Die geruchten kloppen wel. En natuurlijk heb ik buurvrouw SM gewaarschuwd voor de gevaren van internetdating, maar met 3 kinderen van 3 vaders en een incontinentieprobleem had ze weinig keuze. Zeg nou zelf.’
Jansen zegt niets, die rochelt nog steeds stukjes haring over zijn broek.
‘Over SM gesproken,’ zegt Ab. “Hoe is het met jouw vrouw, Jansen. Ik hoorde van mijn buurman Manus dat zij last heeft van rode vlekken in haar liezen?’

‘Wa…wa?, rochelt Jansen met een rood hoofd.
‘Schei nou even uit, Ab,’ waarschuw ik mijn compagnon. ‘Je ziet toch hoe moeilijk Jansen het heeft? Natuurlijk heeft hij zijn twijfels over die rode vlekken, maar zijn geilheid zal hem ongetwijfeld overtuigd hebben dat ze aan wielrennen deed. Heb ik gelijk, Jansen?’
‘Wa wa,’ kreunt Jansen

Even later komt de eigenaar van de stertent bezorgd vragen of alles naar wens is. Ab en ik knikken enthousiast en Ab vraagt waarom de man, op zijn leeftijd, nog een beugel in zijn bek heeft zitten.
Bek!
Ik schop Ab onder de tafel.
De eigenaar legt ietwat beledigd uit dat dat niets met leeftijd te maken heeft. En dat zijn gebit nu mooi gecorrigeerd is. Of wij dat ook niet vinden. Hij lacht breeduit om zijn ‘bek’ in volle glorie te tonen.
‘Nou, fraai gezicht hoor,’ zegt Ab. ‘Nadeel is nu wel dat je bek opvallend uit de toon valt bij je schots en scheve lichaam’

Vijf minuten later staan we buiten. De deur val met een klap achter ons dicht.
Ab vraagt of Jansen nog trek heeft in een haring .

45 reacties

Opgeslagen onder KOKEN MET PACO

OMA’S TOETJESPARADIJS (KOKEN MET PACO)

 

Vandaag staat een diner in een toetjesrestaurant op het programma. Oma’s appelmoesparadijs heet de tent.
Met de vrijeradicaal Ab betreed ik deze tent die volgens ingewijden rechtstreeks op een ster afstevent.
Ab en ik zijn benieuwd. De zaal ziet er ‘opgetogen’ uit,  kijkend naar de tekeningen en posters aan de muur van mondiale toetjes. Zelfs uit een land als Somalië, dat toch niet bekend staat om zijn culinaire hoogstandjes, laat staan van ingenieus kunstzinnig samengestelde toetjes, hangt een poster met een toetje erop.
Ab kijkt naar de poster terwijl de eigenaar, die zich voorstelt als, hoe origineel, Henk Toet, meekijkt: ‘ prachtige compositie, dit,’ zegt Ab wijzend op de poster. ‘Beetje abstract. Ik zie er een broodpudding gevuld met chocola in.  Zit ik er ver naast?’
‘Bijna goed,’  lacht Henk Toet guitig.  ‘Het is eigenlijk een foto van een uitgehongerde en in de burgeroorlog gesneuvelde bergbaviaan. Wat u voor de chocolade aanziet, is in werkelijkheid de inhoud van het darmstelsel dat door de blakende zon..’
Ab kijkt hem aan: ‘hangt dit er speciaal om de lust tot toetjesinname te bevorderen?’

‘Ach nee zeg, dit hangt er op verzoek van een vriend om aandacht te vragen voor de noden in de dierenwereld op derde wereld niveau.’
Ab knikt begrijpend. ‘Dat kun je inderdaad niet genoeg onder de aandacht brengen.’
‘Fijn,’ zegt heer Toet. ‘Willen de heren dan onder dit kunstwerkje plaatsnemen?’
Dat willen de heren waarna diezelfde heren zich over de menukaart buigen om de eerste gang te bestuderen:Tiramisu met chocolademousse. Ik kijk naar de uitleg. Tiramisu met chocolademousse is een geheimzinnige creatie vol verrassingen. het is sexy,inpirerend maar vooral onweerstaanbaar lekker.

Ik kijk nog eens naar de Somalischee bergbaviaan met gegrilde darminhoud aan de muur en samen met Ab besluit ik deze hemelse tractatie over te slaan.
Tweede gang:Citroentaart gevuld met Nutrelle. Ik lees het voor terwijl Ab gebiologeerd naar de resten van de Baviaan aan de muur blijft staren: ‘Deze luchtige taart boordevol hemelse genotshoogtepunten zal u nog dagenlang na nuttiging in uw herinnering terugkeren. In de taart verwerkten wij op wulpse wijze smaaksegmenten van de Boliviaanse truffel. Geheel in de traditie van het toetjesgebeuren. Een smaaksensatie dat dit gerecht cachet geeft.’
Ab wijst op de foto van de taart: ‘Kijk, chocola. Uit welke darm zou dat geoogst zijn?’

Na bestudering van deze tweede gang komt Henk Toet vragen of wij er al uit zijn.
Ab kijkt hem aan: ‘Tja wij hebben een en ander bestudeerd en resumerend kan ik stellen dat ik,  gelet op het effect van uw Somalische poster op mijn darmstelsel , toch liever graag als voorafje een bord geklutste modder zou willen bestellen en als hoofdgerecht de te vroeg geboren vleermuis, medium gebakken graag. Een beetje knapperig als het kan. En alles zonder inmenging van wat voor chocola dan ook.’
Je hoort gewoon dat Ab progressie maakt in zijn schriftelijke cursus “op niveau spreken”
Heer Toet kijkt uit het veld geslagen.
‘Wij hebben alleen toetjes,’ stottert hij.

Ab en ik stappen op.  Toch willen wij Oma’s appelmoesparadijs niet tekort doen en alleen afrekenen op de stoffelijke resten van een Baviaan. De toetjes zullen ongetwijfeld goed zijn geweest. Ik schat een -8, zonder poster van een halfverteerde baviaan aan de muur. Met poster, kom ik niet verder van een 3.
Verder zou ik wat aandacht schenken aan de tafelschikking.Voor een toetjesrestaurant is het namelijk wel erg vergezocht om op elke tafel bij wijze van ludieke decoratie, een Zweedse kwsipedoor te plaatsen.
Zelfs al zijn ze hemelsblauw.
Waarvan akte..

54 reacties

Opgeslagen onder KOKEN MET PACO

WOKKEN MET WILLEM (KOKEN MET PACO)

Vandaag gaan de vrijerdicaal Ab en ik eten bij “WOKKEN MET WILLEM “
Geen idee wat voor tent het is.  Ik weet alleen dat Willem een geintegreerde Thaise neger is met bloedbanden die tot nabij de Azoren reiken.
Hij is gaan koken omdat zjn Vlaamse dwergtekkel ooit verdween in de Bermuda driehoek, reden genoeg dus om dit fraaie etablissement met een bezoek te vereren.  Niet in de laatste plaats omdat neef Bopske daar sinds kort, onder streng toezicht van de dierenbescheming, hulpkok is.

Bij binnenkomst oogt het geheel,  laten we zeggen,  ‘gezellig rommelig.’  Zes parkieten vliegen af en aan naar de keuken terwijl een, aan de muur, opgezette Bengaalse tijgerkop ons vriendelijk welkom gromt.
Willem vertelt ons dat er een cd met tijgergeluiden in de kop is gemonteerd om het geheel een vleug van echtheid uit te laten stralen.

Daar zit een idee achter.  Een visie, dat zie je gewoon.  Volgens Ab biedt een tent als deze,  ‘mogelijkheden’
Onder de tafel waar wij heen geleid worden liggen negen langharige angorakatten te slapen.
Intussen vraag ik aan Willem hoe Bopske bevalt als hulpkok.  Willem kijkt schichtig richting keuken en vraagt ons of Bopske eerder in de horeca heeft gewerkt.
“Zeker,’zegt Ab.  ‘Bopske was ooit uitsmijter. Lag hij in een seksclub een geklutst ei na te doen. Bakte hij niets van.  Voor hem maakte dat niet uit.’
‘Eh, is Bopske familie van u?,’  vraagt Willem aan Ab.
‘Van vaders buurmanskant,  ja,’  zegt Ab vriendelijk terwijl wij zien hoe een parkiet een worm invliegt.

De parkiet scheert over een wokpan en laat de worm er in vallen.
‘Mooi he?’, zegt Ab.  ‘Dat precisiewerk van die parkiet.  Zie je nog weinig tegenwoordig.  Dit is echt een tent met potentie.
‘Overigens,’  gaat Ab verder,  ‘heeft Bopske meerdere lijntjes naar de horeca.  Hij reserveerde vroeger tafels in een pizzeria.  Haalde hij ze op met een verhuiswagen. Toen zagen wij er het nut niet van in. Pas later begrepen wij het.’

Het blijft een tijdje stil na deze woorden.  Willem oogt wat witjes.  Dan roept hij Bopske en vraagt hem ons een menu te overhandigen.
Bopkse komt met een kladblok aanlopen , scheurt er een blaadje uit en gooit het voor ons op tafel. ’Lezen!,’ gromt hij.
Ab leest voor: ‘vandaag hoofd-en meteen enig menu:
losgeklopte schimmels uit gerijpte karnemelk overgoten met vloeibaar aardappelpuree.
Ab en ik blijven keer op keer staren naar die ene regel.
Bopske stopt zijn hand in de wokpan , tast wat rond en steekt een worm in zijn mond.

‘Of deze,’  gromt Bopske en scheurt nog een blaadje los en smijt het op tafel:
Een dieet van in de wokpan versnipperde boeken van Dr.Frank,  geserveerd in warm afgezonken stierendarm op een stapelbedje van vernieljevla.

Wij staren.  Je moet wat. 

Willem laat een scheet.

De tijgerkop gromt.
‘Zoals ik al zei,’ zegt Ab. ‘Een tent met potentie.’

24 reacties

Opgeslagen onder KOKEN MET PACO